Twentse spijsolie

Koolzaadolie is niet alleen een biobrandstof, maar ook een heerlijke spijsolie van eigen bodem, die in niets onderdoet voor olijfolie.

Italianen zijn er meesters in: het mooier maken dan het is. Neem olijfolie. Iedere Nederlandse gourmet weet, dat goede olijfolie uit Italië komt, en alleen uit Italië. Dat komt door de eeuwen traditie, de kleine familiebedrijfjes die het pers-ambacht nog beheersen, het Italiaanse leven in zijn algemeen. Nou stamt de meeste Italiaanse olijfolie uit Spanje, en is alleen voor de vorm gemengd met wat Italiaanse, maar dat maakt kennelijk niet uit. Waar je al niet komt met een goed pr-bureau, geoliede teksten en de dolle aanbidding van nationale gourmets.

Zoiets kunnen wij ook, denken ze nu in Twente, en beter. Niet met olijven, maar met die olie die al duizenden jaren in Nederland wordt geperst, die generaties boeren ambachtelijk produceren in vrolijk familieverband, en waarin de rijkdom van de Twentse bodem tot volle wasdom komt: koolzaadolie!

Je komt de Brassica, zoals de olie heet, op het moment overal tegen: op beurzen en internetfora, in zwaar gekleurde tijdschriften. Mijn kennismaking vindt plaats op de vakbeurs Horecava, waar een grote man met een oostelijk accent me op zijn flessen wijst. Geweldige smaak, geweldig gezond, en echt Nederlands. De perserij staat weliswaar in Duitsland, en delen van het koolzaad komen ook uit Duitsland, maar toch: een echt Twents streekproduct. Verkrijgbaar via de website, maar ik krijg zo wat mee.

Met drie flessen onder de arm vervolg ik de beurs, en hoor pas later dat Brassica van de Horecava de innovation-award gekregen heeft, de vernieuwingsprijs in goed Twents.

Wat is er ook weer met koolzaadolie? Pas op de terugweg schiet het me te binnen: koolzaadolie gooien ze in de benzinetanks als biobrandstof. Koolzaadolie is de meest gebruikte spijsolie ter wereld.

Maar de telers van Brassica, meldt het persbericht, hebben als uiteindelijk doel ’de beste koolzaadolie van de wereld te maken’. Dat doen ze door alleen de kern van koolzaad te gebruiken, ’waardoor na de persing een mooie en natuurzuivere olie ontstaat’. Mooi, natuurzuiver; zou hij ook smaken? Maar dat is voor later. Eerst maar eens bellen over die kern, want waarom is dat?

De mevrouw van pr, die de telefoon opneemt, weet het antwoord op mijn vragen niet en belooft iemand met meer kennis terug te laten bellen. Dat is een goed idee, dan kan ik me op de flessen concentreren.

Drie soorten zijn er. ’Rotisserie’, heet er eentje, ’Culinair’ de tweede en ’Classic’ de derde. Alle drie verkregen uit ’de eerste persing van koolzaad’, maar de classic is ook nog eens koud geperst. Erg gezond is het ook. In Brassica zitten, net als in olijfolie, veel omegazuren, zowel van het type 3 als 6. Die vetstoffen zijn volgens aanhangers goed voor van alles en nog wat, en nog keurig in balans ook.

Eindelijk kunnen de schroefdopjes van de kek vormgegeven flessen. De ’Rotisserie’, voor hoge temperaturen, is vrijwel geurloos, en legt een film over de tong waar, inderdaad, olijfolie ’u’ tegen kan zeggen. Heel vaag prikt het een beetje, alsof er peper in zit. Het bakt als een speer, en bij het verhitten komt vaag een botergeurtje los dat de maag doet rommelen.

Dat heeft de ’Culinair’ nog sterker, net vloeibare boter op de tong, watertandend lekker op een blaadje sla of spruitjes. De ’Classic’ ten slotte ruikt naar kool, duidelijk, sterk maar niet opdringerig. Heel aparte mayonaise maak je ervan. Prima olie, prima smaak, die al die pr-babbels eigenlijk overbodig maakt. En hoe het met die schil zit? Bij het ter perse gaan van dit stukje heeft Brassica nog niet teruggebeld.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden