Tweede Pinksterdag in Gent

We zwommen, midden in de stad. Boven het hoteldak stak de middeleeuwse torenpunt van de Sint Niklaaskerk uit en die van het belfort. Aan de badrand las ik over Track, de kunstmanifestatie, uitgezet langs diverse punten in de stad.

Het was ingewikkeld, zoals zoveel evenementen met meerdere locaties, met kunst binnen, toegankelijk met alleen rittenkaarten, en kunst buiten, vrij, maar soms met openingstijden, en performances op bepaalde tijdstippen, en rondleidingen langs clusters, vanaf bepaalde infopunten.

In 1986 doorbrak Jan Hoet met zijn Chambres d'Amis voor het eerst de muren van het museum en liet kunstenaars hun werk exposeren in privéwoningen. Het was een groot succes, dat in Europa veel navolging kreeg, maar nu zou je soms wensen dat we weer terug mochten naar het museum.

We trokken de nog warme stad in, het was al na vijven.

Het Lam Gods wilde ze zien, mijn negenjarige dochter. Het 'Lamschot', zei ze zelf - de symboliek van Christus en de onschuld van het lam moest ik haar nog uitleggen.

Het was nog Pinksteren en de Sint Baafskathedraal was goed bezocht, misschien ook omdat de kerk koelte bood. Maar het Lam Gods, waarvoor een afzonderlijke en beveiligde zijkapel is ingericht, bleek zojuist - 17.00 uur - te zijn gesloten.

Ik stelde mijn dochter voor iets van Track te gaan bekijken, en het Lam Gods voor de tweede Pinksterdag te bewaren. Dus sjokte ze achter me aan, wat lusteloos, terwijl ik me al lopende met behulp van een kaartje probeerde te oriënteren.

"Kijk eens hoe mooi het hier is," riep ik haar telkens toe, verrukt alleen al van de namen op de kaart: de Korenmarkt, de Vismarkt, de Pensmarkt, de Botermarkt - de rijke zinnelijkheid van een handelsstad.

We belandden op een bouwterrein, in de bocht van een zijloop van de Schelde - die in Gent samenvloeit met de Leie. Erboven zweefde, met touwen aan de grond gehouden, een luchtballon, gevuld met helium.

De ballon had de vorm van een zwevend rotsblok - en bovenop stond een gebouwtje. De kunstenaar Ahmet Ögüt bedacht het, vrij naar Le Château des Pyrénées van René Margritte. Het gebouwtje was alleen geen kasteel, zoals bij Margritte, maar een kopie van de Vooruit, een oud feestpaleis van de socialistische beweging in Gent - iets verderop gelegen. Schone illusie.

De ballon kon ook mijn dochter bekoren, het was nu eenmaal een ballon. Lastiger werd de tocht langs de zijloop naar het zuiden, naar de Sint Pietersabdij, waar we na veel geweeklaag vanwege de warmte juist voor sluitingstijd nog de oase van de kloostertuin bereikten, met zijn boomgaard en zijn wijnranken.

Voor Track waren de rijen met wijnranken aangevuld met groene boekenkasten, met duizenden boeken erin, een werk van Massimo Bartolini, verwijzend naar de oude kloosterbibliotheek.

Mijn dochter keek er een beetje verwonderd naar, naar die kasten in het veld. Ik zei dat ze een unieke kunstervaring beleefde.

"Pap", zei ze. "Doe normaal."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden