Review

Twee uur visueel spektakel zonder meeslepend verhaal

In 1977 wist George Lucas miljoenen te betoveren met zijn ruimtesprookje over goed en kwaad tussen de sterren en in de daarop volgende jaren groeide Star Wars uit tot een wereldwijd fenomeen. Nu gaat 22 jaar na dato de nieuwe Star Wars-film 'The phantom menace', het eerste deel van een nieuw drieluik, in première. Zal de betovering opnieuw toeslaan?

'The phantom menace' gaat een generatie terug in de tijd. De vredige planeet Naboo dreigt onder de voet te worden gelopen door de oorlogszuchtige Federatie. Jedi-meester Qui-Gon Jinn (Liam Neeson) en zijn leerling Obi-Wan Kenobi (Ewan McGregor) schieten koningin Amidala van Naboo (Natalie Portman) te hulp. Onderweg ontmoeten ze de jonge Anakin Skywalker en Qui-Gon besluit de 9-jarige knaap, bij wie de 'Force' heel sterk aanwezig is, onder zijn hoede te nemen.

Het eerste wat opvalt aan 'The phantom menace' is dat schrijver en regisseur Lucas opnieuw een uniek visueel universum heeft gecreëerd. De kostuums zijn adembenemend en vooral de gewaden van koningin Amidala, die in elke scène in een nieuw pakje mag opdraven, zijn een lust voor het oog. Ook de computer-gegenereerde beelden, Lucas' handelsmerk, zijn verbluffend. Met name in de sprookjesachtige hoofdstad van Naboo (een kruising tussen Venetië en een Byzantijnse stad) zou je wel dagen willen ronddwalen.

Hoe fraai 'The phantom menace' ook oogt, als kijker wil je ook worden meegesleept door het verhaal en ontroerd door de personages. En juist dat wil bij het nieuwe epos niet lukken. Daarvoor is het script te warrig en kent de film te weinig emotionele hoogtepunten. Zo roept de komische noot, de alien Jar Jar Binks, amper een glimlach op en wordt hij nog minder leuk als je weet dat de brekebeen met het Jamaicaans aandoende accent door veel zwarte Amerikanen als beledigend werd ervaren. Beter gesteld is het met het feministisch gehalte. Moest prinses Leia in de eerste films nog om de haverklap gered worden, koningin Amidala stippelt haar eigen militaire plannen uit en gaat letterlijk voor in de strijd.

De grootste makke van 'The phantom menace' is echter dat het maar niet lukt aan de nieuwe helden verknocht te raken. Zelfs wanneer de kleine Anakin voorgoed afscheid neemt van zijn moeder, wil het brok in de keel niet komen omdat de hele scène een sfeer ademt van: hup, afscheid nemen en wegwezen. Naarmate de film vordert wordt dan ook duidelijk dat de acteurs hopeloos verloren rondlopen tussen de special effects. Alleen Neeson en Portman geven hun personages enige uitstraling, maar Ewan McGregor blijft hangen in een zeer vlakke vertolking. Daardoor biedt de film wel ruim twee uur visueel spektakel, maar kan hij niet tippen aan de oude Star Wars-films. Daar helpen geen 100 000 special effects aan.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden