Twee Rudi's

Gerbrand Bakker is schrijver en hovenier. Hij verhaalt over zijn huis, tuin en buren in de Duitse Eifel.

Iemand belangstelling voor het rode antieke trekkertje van dakdekker Rudi?

In de gastenkamer waren Werner en Rudi de wanden met leem aan het stuken. Leem is gezond. Het ademt en blijft ademen. Het neemt vocht op en het geeft vocht af. Niet dakdekker Rudi, maar Lehmputz Rudi. En toch had dakdekker Rudi er iets mee van doen, want Werner haalde bij hem een bouwlamp op. Het was veel te donker om te werken daar, vonden de mannen. Later kwam dakdekker Rudi op zijn rode antieke trekkertje aan om eens te kijken hoe het werk vorderde.

Het is een Bautz, ik meen uit 1962. Dakdekker Rudi wil hem verkopen, want er zit geen cabine op, waardoor hij nat wordt als het regent. Hij wil er 3500 tot 4000 euro voor hebben. Mochten er lezers zijn van deze column die er wel iets in zien, dan hoor ik het wel. Zo gaan de dingen hier.

Werner en Rudi waren leem aan het smeren omdat ik ze gevonden had via dakdekker Rudi en als Werner - eigenlijk Herr Rings, want hij is 76 - eens een boom om wil laten zagen, kan ik hém weer helpen. Ik wist niet goed hoe ik hem aan moest spreken, of ik du of Sie moest zeggen, Werner of toch maar Herr Rings. Het voordeel van 'Herr Rings' is dat je het ironisch uit kunt spreken, zodat hij het als een grapje op kan vatten en als hij dat niet doet, stoot ik hem in elk geval niet tegen het hoofd met 'Werner'.

Een paar dagen later ging ik met Jasper en twee enveloppen met inhoud op pad naar Nimshuscheid. Daar woont Herr Rings. Onderweg troffen we dakdekker Rudi die met zijn lichtgroene Man - eveneens antiek en mét een cabine, dus niet te koop - bomen aan het verslepen was, die hij daarna in stukken zaagde. Jasper jankte. Jasper is dol op Rudi. Ik zei dat we op de terugweg nog even langs zouden komen.

"Stubi?" vroeg hij een uurtje later. "Waarom niet", zei ik. Hij haalde twee flesjes Bitburg-bier uit een kist. Het was een uur of vier, het was lente. Mussen deden druk in de sleedoorns, het verse hout geurde. Hij dacht dat hij lindes had omgezaagd. "Welnee joh", zei ik, "dit zijn Pappel." Daar maken ze in Nederland klompen van. Hij bleef volhouden dat het lindes waren. "Rudi, ik heb ervoor geleerd", zei ik. Goed.

We dronken van ons bier en keken naar de door een zacht zonnetje beschenen heuvels. Jasper kwam tegen me aan staan, ik zat op een populier. Ik snoof aan zijn oor, hij keek opmerkzaam om zich heen. "Je bouwlamp is kapot", zei ik. Toen ik hem had aangezet nadat Werner en Rudi weg waren, brandde hij door. "Geeft niet", zei Rudi. "Die dingen gaan nooit lang mee." Hij begon de ketting van zijn zaag op het blote oog te vijlen. Ik had er de hele middag wel willen blijven zitten.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden