Twee operafeestjes, het ene beschaafd, het andere rumoerig

Twee feesten, in twee verschillende operahuizen, bijna tegelijkertijd. Maar het contrast had niet groter kunnen zijn. Vorige week zaterdag vierde de Deutsche Oper in Berlijn zijn honderdjarig bestaan met een heus gala, inclusief een wereldpremière. Het Festkonzert werd geplaagd door een regen aan afzeggingen (stertenoren Jonas Kaufmann en Jospeh Calleja), door een klungelige presentatie en door meermaals morrende bezoekers.

Twee dagen later luidde een schare tevreden genodigden in het Amsterdamse Muziektheater op voorbeeldige wijze Truze Lodder uit. De zakelijk directeur van De Nederlandse Opera (DNO) kreeg een afscheidsvoorstelling voorgeschoteld, inclusief wereldpremière, die professioneel gepresenteerd werd door Maartje van Weegen. Lodder, die tijdens de avond treffend gekarakteriseerd werd als 'het DNA van DNO' zette door haar standvastige en op reële dromen gebaseerde beleid in een kwarteeuw een internationaal operahuis op de kaart, dat in finacieel en artistiek opzicht uitermater gezond is. Zij werd maandagavond onder andere toegezongen door Dale Duesing in het ontroerende lied 'Sie ist jetzt nicht mehr da', dat voor haar gecomponeerd werd door Manfred Trojahn.

In Berlijn hadden ze de oude en breekbare Hans Werner Henze om een feeststuk gevraagd, en die kwam met een oergeestige 'Ouverture zu einem Theater' op de proppen. En ook in Berlijn hadden ze het over DNA - dat van de maar liefst drie operahuizen die Berlijn rijk is. Het DNA van die drie Berlijnse huizen is zo verschillend dat hun coëxisteren een hoger artistiek doel dient. Dat werd in ferme taal betoogd door minister van financiën Wolfgang Schäuble, en door regerend burgemeester Klaus Wowereit, die toen de presentatrice hem welkom heette, al luid werd uitgejouwd.

In Amsterdam geen wanklank te bespeuren toen staatssecretaris Halbe Zijlstra het podium betrad voor zijn feestrede, al vertrouwde iemand mij na afloop wel toe dat hij niet voor hem geklapt had. Stil protest, beschaafder dat al dat geboe in Berlijn.

In Amsterdam klonk naast de redes (vooral die van Pierre Audi en van Lodder zelf zaten vol emotie) muziek van Wagner, Monteverdi en Mozart, gedirigeerd door Hartmut Haenchen. In Berlijn namen drie dirigenten de honneurs waar, onder wie de luid bejubelde kleine Italiaan Alberto Zedda.

Na de pauze klonk daar de complete tweede akte uit Beethovens 'Fidelio', het werk waarmee de 'burgeropera' van Berlijn - bedoeld als volkse tegenhanger van de Hofoper Unter den Linden, in 1912 zijn deuren opende. Anja Kampe en Matti Salminen zongen daarin, en ook onze Bastiaan Everink. Voor hem was ik naar Berlijn gegaan. Niet om hem in dit gala te horen, maar in 'Parsifal' een dag later. Waarom dat een tegenvaller werd, leest u volgende week.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden