Review

Twee lichamen in gesprek

De bel gaat, de man doet open. Hij: ,,Hadden we afgesproken?'' Zij: ,,Nee.'' De vrouw komt binnen. Ze neuken.

In de rommelige kelder van een vervallen Londens huis rollen twee lichamen over een kleedje op de vloer. Ze hijgen en slurpen, maar zeggen niets. De anonieme seks die de man en de vrouw één keer in de week hebben is in 'Intimacy' van de Franse opera-, theater- en filmregisseur Patrice Chéreau dierlijker dan in de andere Europese artfilms die de laatse jaren penetraties lieten zien. Voordat de personages een naam hebben, voordat we een idee hebben van de persoonlijkheden die bij hun gezichten horen, is er blinde lust, een korte pauze voor een condoom, en dan vooral onhandige, onflatteuze naaktheid.

Het is een opening waarmee Chéreau de fysieke filmstijl die hij hanteerde van het homo-erotische 'L'homme blessé' uit 1983 tot aan zijn meest recente 'Ceux qui m'aiment prendront le train' uit 1998 tot een logische conclusie brengt. In die laatste film pletten zijn acteurs elkaar zowat in een krappe treincoupé, en gleed de camera op een paar centimeter afstand langs het lijf van een half omgebouwde transseksueel. Alleen met een echte porno-scène kon nog verder worden gegaan.

Maar seks is hier vooral een startpunt. De gedachte dat Claire, zoals de vrouw heet en die door Kerry Fox zo indrukwekkend werd neergezet dat ze in Berlijn de Zilveren Beer won, echt niets meer van hem wil dan een paar uurtjes op woensdagmiddag, is onbegrijpelijk voor de man, Jay. Hij volgt haar in de metro, past fragmentjes van haar leven langzaam in elkaar, en eindigt in een pub waar ze 's avonds amateurtoneel speelt. Waar Jay zich dan in een verbale strijd en op de pooltafel met haar echtgenoot probeert te meten, om zich uiteindelijk alleen maar machteloos te tonen.

Zoals Jay en Claire 'Intimacy' naakt beginnen en zich van scène tot scène verder aankleden, zo wordt ook hun aanvankelijk doofstomme gevoelsleven steeds meer met woorden omkleed. Het zijn bijna twee films geworden: een eerste film van naakte lichamen en lange stiltes, die geleidelijk wordt vervangen, uit het geheugen wordt verdrongen door een tweede waarvan de vele overtollige dialogen en vaak pretentieuze verklaringen over liefde en eenzaamheid weinig verhelderen.

Ook al glijdt 'Intimacy' ten slotte dus af tot het soort tobberig relatiedrama waarmee zo langzamerhand een heel filmarchief te vullen is, met de vrijpartijen waarmee Chéreau begon is hij de eerste filmer die acteren en expliciete seks tot een geheel weet te smeden, waar bijvoorbeeld de films van Catherine Breillat nooit in wisten te slagen. Naast elkaar, op elkaar, in elkaar zijn Fox en haar tegenspeler Mark Rylance, zoals de regisseur zegt, 'twee lichamen in gesprek'. Een gesprek waar alle latere woorden niets aan kunnen toevoegen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden