Twee geloven (1)

Een groot lijf, sterke vent om te zien. Het type van 'geen flauwekul'. Hij werkt als leraar op een scholengemeenschap maar zit sinds drie maanden in de ziektewet. Het begon met maagpijn en inslaapproblemen. De huisarts, bij wie hij medicijnen was gaan vragen, had een grondiger onderzoek voorgesteld. Hoewel hij ook nog last kreeg van zijn hart, werd duidelijk dat er lichamelijk niets met hem mis was, wat niet hetzelfde is als niks-aan-dehand.

"Zou ik me dus aanstellen, verbeeld ik me maar wat?" "Je klachten zijn echt want je voelt ze, alleen is de oorzaak een andere. Niet iets wat je in je lijf kunt aanwijzen." Hij stemt ermee in samen naar die oorzaak op zoek te gaan.

Zoals te verwachten was, blijkt er angst in deze grote man te leven. Hij vindt dat aanvankelijk een raar idee, want hij is bij zijn weten nog nooit voor iets of iemand bang geweest. Op school behoort hij tot de docenten die van nature orde en overwicht hebben. Hij bang?

Niet voor spinnen, inbrekers, ogen van anderen of de dag van morgen. Dat wil zeggen, zo voelt hij het niet. Toch blijkt die dag van morgen, de toekomst, een gevaar in te houden. Want er is iets waar hij geen raad mee weet, geen vat op heeft, en wat hem steeds meer zorgen baart: zijn vrouw en hij raken geestelijk steeds meer van elkaar verwijderd. Waar moet dat op uitlopen?

Vijf jaar geleden was ze begonnen met vrouwenzaken en feminisme. Nu, daar kon hij mee leven, dat had zelfs zijn instemming wel. Op school stond hij bekend als iemand die de vrouwenbeweging een tamelijk warm hart toedroeg. Natuurlijk was het even wennen toen Eva, zijn vrouw, met een vriendin een weekend weg wou, en hem oppas liet regelen als hij onverwacht moest vergaderen op een avond waarop zij al een afspraak had. Hij was het er wel mee eens, en stond er met zijn ideeen achter, maar het voelde toch onwennig.

Erover doorpratend ziet hij dat deze ontwikkeling bij zijn vrouw hem wel onrustig heeft gemaakt. En dat was nog sterker geworden toen zij na het overlijden van een vriendin ook in religieus opzicht zo anders ging denken. Ze kwam met van die nieuwetijds-ideeen, verdiepte zich in astrologie en reincarnatie en vertelde dat ze dingen over Jezus hoorde en las die nog nooit in de kerk waren verteld.

Vroeger was hij degene die hun kerkelijk leven grotendeels bepaalde. Het maakte haar niet zoveel uit, zodat zij hem was gevolgd in de gereformeerde kerk, en niet hij haar in de hervormde. Erover praten deden ze weinig, ook omdat zij daar niet veel behoefte aan had. Het was een nuchtere vrouw, die in God geloofde maar dit leven hier op de eerste plaats zette. Zoals het ook hoort.

Hij kan niet zeggen dat ze nu zweverig is geworden of zo, dat niet. Ze blijft nuchter, en verzorgt de aardse kant van het bestaan nog steeds goed. Maar die nieuwe manier van geloven houdt haar wel erg bezig. In het begin praatte ze er met hem ook veel over, tot hij duidelijk had laten merken dat het hem niet erg interesseerde en zelfs irriteerde. Daarna leek het een verboden onderwerp, ze zei er niets meer over, maar hij wist dat ze er nog minstens evenveel mee bezig was.

"Of ik echt geirriteerd was? Ja, ook wel, maar dat was niet het belangrijkste. Ik had het gevoel dom te zijn, omdat ik niet kon meepraten. Dat vind ik zelf kinderachtig, maar begrijp je het een beetje? Ik heb nog nooit ergens niet over kunnen meepraten, wist overal wel wat van, maar dit ... Ik wou het ook niet want je ziet toch rare dingen gebeuren bij dat New-Age-gedoe. Er was laatst iets voor de tv, over zo'n centrum waar je kunt leren schreeuwen en schelden en elkaar omhelzen. Emotionele expressie, heette dat geloof ik, en dat moest dan vooral via lichaamstaal. Nou, van mij hoeft het niet.

"Ja, ik weet wel dat dat maar een soort nieuwe-tijds-ding is. En daar doet zij ook niet aan. Maar ze gelooft wel in onzichtbare zaken, aura's en zo. En ik voel me steeds verder van haar af staan, wat ik niet wil. Net zoals ik me ook niet veroordeeld wil voelen omdat ik 'nog niet zo ver ben'. Zo lijkt het een soort wedstrijd, alsof het erom gaat wie het verste is.

"Ik denk niet dat Eva er zo over denkt - maar ik zit er wel mee dat we steeds meer van elkaar af groeien. Straks hoort ze nog van een engel dat ze van me moet scheiden."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden