Twee emmertjes

Tot de interessantste dingen in een mensenleven behoren de geuren en kleuren die, quasi-toevallig opduikend, je terugvoeren een heerlijk verleden in, een tijd die je allang vergeten dacht te zijn. De decorbouwers van Ikea Amsterdam hadden dat begrepen. Aan het eind van de lange rit langs hedendaagse bedden, lampen en spiegels, zelfs nog voorbij de kassa's waar je je spullen bij de gele mevrouw mocht afrekenen, hadden ze een installatie gebouwd die onmiddellijk mijn aandacht trok, om niet te zeggen dat ik door de bliksem getroffen werd.

Er stond een aantal kannen, of waren het bussen of vazen, in zachtgroen uitgevoerd die mij onverbiddelijk aan vroeger deden denken, aan de gietijzeren groene pannen waarin mijn grootouders hun aardappels kookten, aan melkbussen zoals die vroeger langs de weg stonden, aan bussen op een keukenrekje. Sommige firma's weten als geen ander deze behoefte aan nostalgie op te wekken. Ga maar eens naar de snoepafdeling van de Hema en je waant je bij een oudtante op bezoek, die je een koekje presenteert.

De groene bussen van Ikea wekten mijn begeerte op, ik wilde ze hebben. Ik keek hoe ze heetten en zag tot mijn verbazing dat ze de naam Socker droegen. Natuurlijk dacht mijn eenvoudige brein daarbij direct aan voetbal, maar in dat opzicht is het bij het Zweedse warenhuis altijd uitkijken. Dingen heten er schaamteloos en zonder boze bijgedachten Krapul of Idiot: verkoper, mag ik alstublieft de bank Holigan van u! Socker, zo kwam ik aan de weet, is Zweeds voor suiker. Aha.

Ik liep terug de winkel in en stapte op een gele man af die van de hoed en de rand wist. Ik wil graag de groene Socker-bussen, zei ik. Hij wist direct waar ik het over had. Die zijn voortdurend uitverkocht, meldde hij, we hebben alleen nog de oranje bussen. Hij wees naar een schap waarop inderdaad ongepast oranje bussen stonden, die in niets aan vroeger herinnerden. Helaas. Misschien hadden ze ze in Ikea Haarlem, bedacht ik. Ik naar Haarlem, ja, daar hadden ze die bussen ook op voorraad. In het oranje. Utrecht dan maar. Oranje. Ik besloot nu hardere maatregelen tot invordering te nemen. België. Daar moesten ze over een heel ander soort nostalgie beschikken, veronderstelde ik, misschien verlangden ze daar terug naar koning Boudewijn of naar de Kongo, maar groene melkbussen: nee, dat kon ik me niet voorstellen.

Het was, hoe nabij ook, toch een heel ander volk, hier moest ik mijn slag slaan. Bevend van opwinding liep ik Ikea Anderlecht binnen. Op internet had ik al gekeken of ze ze hadden. Jazeker. Weliswaar drie euro duurder dan thuis, maar dat had ik er graag voor over. En jawel hoor, door niemand opgemerkt, stonden de begeerde groene objecten daar. Snel griste ik ze weg en zo liep ik naar de uitgang, aan beide handen een setje bussen. En niemand hier die op het zien van mijn verschijning aan 'twee emmertjes water dragen' dacht.

Wat is een naburig buitenland toch nuttig, vol andersgestemden die geen enkele belangstelling hebben voor jouw herinneringen. Ik heb de Belgen lief.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden