Twee broekspijpen die elkaar naar het leven staan

AMSTERDAM - Volgens de een is hij 'een verloren nationale schat' (BBC-dj Andy Kershaw), volgens anderen iemand die een wezenlijke invloed op hun carrière heeft gehad (Sting en Johnny Rotten). Hijzelf noemt zich 'een ironicus die het niet kan laten zichzelf te uiten'. En hoe! De 54-jarige, Engelse popmusicus en schilder Kevin Coyne is een goedmoedige duizendpoot. Hij heeft 34 platen op zijn naam staan, vier prozabundels en een kinderboek, talloze rollen in musicals en films, en duizenden tekeningen en schilderijen. “Ik doe het om het gevoel te hebben dat ik besta.”

Zaterdag opende in de Amsterdamse Ambient Gallery zijn eerste expositie in Nederland, enkele uren later gaf hij in Paradiso een even hartverscheurend als -verwarmend concert. En deze week verschijnt zijn nieuwste cd, 'Knocking on your brain'.

Ik spreek hem vrijdagmiddag, na een live-sessie voor de VPRO-radio. Onder een woeste ragebol staart een open blik je aan, voorzien van een brede grijns van oor tot oor. “Oh, ik heb zo vaak in Amsterdam gespeeld. Hier, maar ook elders buiten Engeland krijg ik nog steeds waardering.” Coyne wilde zich niet voegen in de rol die hem was toebedacht door maatschappij Virgin waar hij van 1972 tot 1981 zijn platen contractueel moest uitbrengen. Zijn cynische afrekening tekende hij op in zijn prozadebuut 'Show Business'. Het New Yorkse kwaliteitsblad The Village Voice loofde het boek als 'een originele, eccentrisch geluid, waarmee karakters die leven in de maatschappelijke marge tot leven komen'. In 'Show Business' voert Coyne 'de ster', 'de voormalige ster' en 'de levende legende' op. “Nee, in geen van de drie herken ik me meer. Ik schreef het boek als een lichtvoetige herinnering aan die verschrikkelijke tijd.”

Coyne vond onderdak bij andere platenfirma's die zijn onophoudelijke productie op vinyl in kaart brachten. Met zijn instant-performance vol stampvoetende gezongen songs die alle scala's aan emoties uitdrukten werd hij een herkenningsbaken voor de punkbeweging. Ook daar behoorde hij als zelfgekozen outsider niet toe. “The Sex Pistols en The Clash waren maatschappelijk gezien heel belangrijk, net als de Rolling Stones in hun begindagen, omdat ze voor vrijheid streden. Toch blijf ikzelf moeilijk te plaatsen. Soms vergelijken ze me wegens mijn stem met Joe Cocker, want hij heeft zich, net als Van Morrison en ik, door de Amerikaanse blues laten inspireren. Maar ik zing ook ballads en volg altijd mijn eigen koers, ik laat mijn oog en oor nooit naar de commerciële markt hangen. Ook al verkochten 'Marjory Razor Blade' ('73) en 'Millionairs & teddybears' ('78) heel goed, ik kan mezelf niet herhalen.”

Naast muziek was schilderen een even grote passie waarmee Coyne vorm gaf aan zijn innerlijke onrust. De opleiding aan de kunstacademie die hij in 1965 in Derby voltooide, kwam hem aanvankelijk van pas bij het ontwerpen van zijn platenhoezen. Coyne: “Voor mij zit de overeenkomst tussen mijn muziek en beeldende kunst in de directe uitdrukkingsvorm. Er zit niets tussen, het is instant. Niemand gelooft het, maar mijn teksten onstaan spontaan in de studio. Als ik ze wil laten afdrukken bij het album, moet ik ze kopiëren van de plaatopnames. Ik schilder even expressief, niet zozeer in de Duitse traditie. Ik voel me meer verwant met buitenstaanders die niet binnen een academische categorie vallen. Zoals William Blake, Magritte en James Ensor.”

Zaterdagavond is het stampvol in de galerie op de Bloemgracht. De tekst van de song 'I was born crazy' die Coyne voorleest, past wonderwel bij de vissenkoppen, menselijke gedrochten en fantastische kleuren die je vanaf de wanden tegemoet ketsen. Zaterdagnacht. In Paradiso hangt een afgeladen Kleine Zaal aan zijn lippen. Coyne oogt als de goedmoedige teddybeer die een speelgoedfabrikant uit Neurenberg - zijn huidige woonplaats - naar hem heeft vernoemd. Hij gromt en grauwt, maar je bespeurt een zoet lief kind in dat enorme lijf. Coyne zingt over dansende broekspijpen die elkaar naar het leven staan. De een is misschien schilder, de ander wellicht muzikant, maar samen heten ze ongetwijfeld: Kevin Coyne.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden