Tussen Gulp en Geul

Waren we in de Zuid-Limburgse heuvels Grayson Perry maar tegengekomen, in plaats van al die humorloos ronkende Harleys

Andrea Bosman schrijft elke week over ons vermaak, in de breedste zin van het woord. Reacties naar andreabosman@trouw.nl

We waren in dat ene stukje Zuid-Limburg dat zo mateloos populair is bij wandelaars, fietsers en motorrijders, tussen Gulp en Geul in Heyenrath, op steenworp afstand van België. Het is er lieflijk als in een modeltrein landschap, met vakwerkhuizen, plukjes bos met soms scherp stijgende en dalende kronkelwegen waar je vooral moet letten op het aanzwellend gesnor van racefietsen, op de zoveelste groep mannen (en soms vrouwen) in strak tenue op erg fancy fietsen die je, als je niet uitkijkt, van je sokken rijden.

Wij waren vier vrouwen zoals je ze wel vaker ziet tijdens een weekeindje weg: wandelend, een eind in de veertig, uitgelaten en in een eindeloos gesprek verwikkeld over alle aspecten van het leven - een gesprek dat al een jaar of dertig duurt, met steeds verschuivende zwaartepunten.

Dat gewandel was natuurlijk bijzaak, alleen al omdat de route die we hadden gedownload de verkeerde bleek te zijn en wij na een stief uurtje alweer op het terras van onze B&B terug waren. Ook goed. We aten, dronken, praatten, gaapten, lagen ontiegelijk vroeg in bed, deden de volgende ochtend nog een rondje Voerstreek en gingen plassen bij Café Modern in Teuven, een oude dorpsschool die door een stel aardige Belgische hipsters in een prachtige uitspanning was omgetoverd, en waar alweer diverse groepen fietsers op het terras waren neergestreken.

Dat ik van ons unieke clubje vriendinnen 'everywomen' maak, gebeurde achteraf, want ná Heyenrath gingen we naar Maastricht, naar de bovenste verdieping van het Bonnefantenmuseum, waar de Britse kunstenaar Grayson Perry is ingetrokken met zijn uitbundige wandtapijten, vazen, sculpturen en kaarten en andere objecten. Het is heel moeilijk om niet onmiddellijk van Perry en zijn werk te houden, vanwege de volkomen vanzelfsprekende manier waarop hij zijn kunst in de wereld zet, de volkomen vanzelfsprekende manier waarop Perry zich als zijn alter ego Claire verkleedt of met zijn teddybeer Alan Measles op een speciaal voor hem gebouwde motor in suikerzoete kleuren door Duitsland rijdt - waren we Perry maar tegengekomen in die Limburgse heuvels, in plaats van al die humorloos ronkende Harleys.

Er was in het museum een documentaire te zien over het huis - een soort Taj Mahal - dat Perry liet bouwen in zijn geboortestreek Essex, voor het fictieve personage Julie Cope, een vrouw aan wie het leven niet rimpelloos voorbijtrok, die twee keer trouwde, kinderen kreeg en op 61-jarige leeftijd werd doodgereden door een pizzakoerier. Voor iedereen, ook de bouwvakkers, ging Julie steeds meer leven. Aan het eind van de documentaire fietst hij met zes 'echte' Julies uit Essex naar het huis. 'It's everybody's story, isn't it?', zegt een van de vrouwen. Natuurlijk is het dat niet precies, maar het is wel wat er gebeurt als kunst je raakt: dat je op kunt gaan in een groter verhaal dat nog dagenlang nazoemt.

Grayson Perry

'En nu niet zeuren, verwende kunstliefhebbers in de Randstad, dat het zo'n lange reis is naar Maastricht', schreef Henny de Lange over Grayson Perry in deze krant. 'Deze tentoonstelling moet u gezien hebben.'

t/m 5 juni in het Bonnefantenmuseum in Maastricht, zie www.bonnefanten.nl

Café Modern in Teuven vindt u op

www.cafemodern.be

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden