Turkse vrienden

Correspondent Erdal Balci over de toekomstdromen van zijn vrienden. Deel 4: Zeynep, nog altijd vrijgezel

Wat had ze ook al weer aan toen ik haar vorige week zag? Exact weet ik het niet, maar ik kan me wel een donkergroene rok, schattige, licht zwarte panty's, donkerbruine laarzen met niet al te hoge hakken en een strakke, grijze trui voor de geest halen. Voeg aan deze verschijning een slank, voor Turkse begrippen lang lichaam, een welgevormd gezicht en twee gitzwarte, amandelvormige ogen toe. Welke Turkse vrijgezel zou zijn moeder niet naar de ouders van dit meisje sturen om om de hand van haar te laten vragen? Je zou denken dat de mannen in de rij staan, maar het is niet zo. En hiermee komen we ook meteen bij het probleem van Zeynep aan: ze weet geen man aan de haak te slaan.

In de wijk Tophane in Istanbul staan er stuk of vijf cafés naast elkaar waar je waterpijp kunt roken. Daar heb ik haar twee jaar geleden voor het eerst ontmoet. Ik werd aan haar voorgesteld door een kennis van me die net als zij bij een staatsbank werkte. Die kennis van me en zij hebben het al waterpijpen rokend uren achter elkaar over hun banen gehad. Het waren de eerste maanden van de enorme economische crisis die voornamelijk het bankwezen had getroffen. Elke week kwam het bericht van een nieuwe bank die de deuren sloot. De twee bankmedewerkers daar in het café kregen als het ware bevende knieën van een ontslag dat op de loer lag.

Die mannelijke kennis van me heeft het noodlot niet kunnen ontlopen, Zeynep daarentegen heeft haar baan nog steeds, maar of ze gelukkig is? Elke keer als ik naar Istanbul ga, spreken we af met haar. Het maakt niet uit of ze in het café waterpijp rookt, koffie drinkt, bier nuttigt of snacks naar binnenwerkt, de crux van het gesprek is uiteindelijk altijd waarom ze niet kan trouwen. ,,Ik ben inmiddels 31 jaar. Als ik binnen een paar jaar niet weet te trouwen, kan ik het wel schudden'', zegt ze met een kille, zakelijke stem, alsof ze het over de aanschaf van een boekenkast heeft.

,,Hou toch een keer op over dat trouwen. Je hebt een goede baan, woont op je zelf in een van de mooiste steden van de wereld, je familie kan geen druk op je uitoefenen doordat ze helemaal in Izmir zitten. Wat zeur je nog.'', zei ik een keer erg naïef. Ze vertelde me toen wat er gebeurt als een Turks meisje na haar 26ste of 27ste nog steeds niet is getrouwd. ,,Mijn moeder komt soms voor een week bij me logeren. Die hele week huilt ze aan stuk door omdat ik niet trouw. Zelfs mijn vader begint de laatste tijd te bellen om te vragen of er al een serieuze gegadigde is. Iedereen om me heen stelt constant dezelfde vragen, dag in dag uit: En heb je al iemand, ga je binnenkort trouwen? Ik word er helemaal depressief van.''

Ik heb gemerkt dat een huwelijk haar van een erg zware last zal ontdoen. Haar smalle schouders kunnen die last niet meer dragen. Eenmaal daarover eens geworden, gingen we eens kijken waarom er geen zwerm van mannen om haar handtekening bedelen. Ze is mooi, heeft een goede baan, is slim, heeft humor. ,,Ga op een cursus Engels, daar zijn vast leuke vrijgezellen voor je'', opperde ik. Ze zit op een cursus Engels, ze heeft cursussen in luit spelen gevolgd en wil nu ook op dansles gaan. Ze leert overal leuke, interessante mannen kennen, maar het onderwerp trouwen komt nimmer aan de orde.

Ik meen dat het in de vorige herfst was dat ze me over haar grote liefde vertelde. De jongen was een voetballer die aan het einde van zijn carrière in een van de matige clubs van de tweede divisie vertoefde. Zeynep heeft erg veel van hem gehouden. Maar een voetballer die niet had gestudeerd was een reden extra om de moeder van Zeynep tranen met tuiten te laten huilen. Zeynep zei vaarwel tegen haar grote liefde en is nu op zoek naar een echtgenoot, niet naar een geliefde.

,,Ontdoe je van je ketens, sluit je oren voor het gehuil van je moeder en bel die jongen op.'' Ze heeft geen boodschap aan dit soort hartstochtelijke kreten van buitenstaanders. Alleen zij weet wat goed is voor haarzelf. Dus gingen we vorige week, in een café in de historische wijk Beyoglu, waarvan de muren versierd zijn met duizenden cartoons, wederom op zoek naar de reden waarom mannen haar niet ten huwelijk vragen.

Toen ze besloot om me volledig in vertrouwen te nemen, was het achterhalen van het probleem kinderspel. De juiste mannen komen op haar af, ze spreken af, dineren in een duur restaurant en bij een tweede afspraak ligt ze al in bed van de Turkse man, die nooit een vrouw zal huwen van wie hij de indruk heeft dat ze makkelijk te krijgen is. ,,Wat is er mis met een vrouw met sterke lusten'', dacht ik en adviseerde haar vaderlijk: ,,Hou je in, laat die gestudeerde macho's gek worden van verlangen naar je. Ze moeten zich zonder water in een woestijn wanen. Behandel hen als je slaven. En binnen een halfjaar heb je een man.''

Zeynep weet dit allemaal wel. Maar is er iets op de wereld wat bekoorlijker is dan een gespierde mannenlichaam met veel haar op de borst?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden