Turkse gastvrijheid aan boord

Na een zeiltocht langs de Turkse kust, kocht Heleen Grimberg een schip in Bodrum om trips met toeristen te maken. De politieke onrust gooit geen roet in het eten.

Bij Bodrum in Turkije denk je niet meteen aan verfijnd vermaak. Eerder aan spierwitte Russen die in een van de vele all-inclusivehotels hun borden volladen. Aan verkopers die 'kijken, kijken, niet kopen!' kraaien als ze Nederlands horen, en aan opgedirkte tieners die uit hun dak gaan op felgekleurde drankjes met een rietje. Maar als je honderd meter de toeristenzone uitloopt, wandel je de jachthaven in. Daar liggen de zeilschepen waar Bodrum - vóór het massatoerisme - beroemd om werd, blikkerend in de lak, met hun lange loopplanken tussen schip en kade, als een ophaalbrug tussen de all-inclusiveganger en de zeilers.


Sinds een jaar is Heleen Grimberg-Kram (52), tot voor kort thuisblijfmoeder van vier kinderen in Zuid-Beijerland, mede-eigenaar van een van deze schepen. Vorig jaar oktober kocht ze samen met haar Turkse zakenpartner Süleyman Tesadif het zeilschip 'La Reine de Turquie'. La Reine is een Turks vissersschip, oorspronkelijk ontworpen om spons voor de kust te vissen, 24 meter lang en 7 meter breed. Twee masten. Het dek belegd met hardhouten planken, op de voor- en achterplecht liggen zachte kussens en bedjes. Onder het dek is ruimte voor zes stellen en voor nog eens vier man personeel.


Voor Grimberg begon het drie jaar geleden als een weekje zeilvakantie. Turkije kende ze voor die tijd nauwelijks. Het was geen land dat haar speciaal aantrok. Samen met haar man haakte ze aan bij vijf bevriende stellen om een week vertroeteld te worden. "Het had toen net zo goed Griekenland of Italië kunnen zijn geweest."


Het bleek een levensveranderende ervaring. Voor het eerst in bijna twee decennia hoefde ze niks: geen kinderen halen of brengen, geen boodschappen doen, niet opruimen. Ze hoefde zich alleen maar uit te strekken in de zon, te zwemmen als ze er zin in had. Ze werd, meer dan haar reisgenoten, gegrepen door de gastvrijheid en de respectvolle manier waarop de Turkse bemanning met de gasten omging.


Terug in Nederland kon ze maar niet terugkomen in haar dagelijkse ritme. "Ook de andere gasten hadden er moeite mee uit de vakantiestemming te komen, maar na drie weken was de rest alweer redelijk gewend aan de normale routine." Grimberg voelde zich vervreemd van haar leven tot dusver. "Steeds vaker troffen de kinderen mij aan onder de walnotenboom in de tuin. Vragen die ik me nooit eerder serieus stelde,


drongen zich ineens aan mij op, daar onder die boom." Wat kan ik goed, vroeg ze zich af. Waar ligt mijn talent?


Van haar moeder leerde ze proeven. In Westmaas, op de Zuid-Hollandse eilanden, leidde haar vader een proefboerderij waar onder meer verschillende aardappelrassen in de zeeklei werden geteeld. Vertegenwoordigers van landbouwinstituten kwamen eens in de zoveel tijd proeven aan de keukentafel. Kruimig, minder kruimig, zout, zoet. Grimberg hield er in haar volwassen leven een passie voor wijn en lekker eten aan over.


Ze bedacht onder die boom dat ze daar verder mee wilde. "Ik wilde wijn importeren uit Turkije, het land dat mij in zo'n korte tijd veranderd had."


Haar huidige zakenpartner, Süleyman, werkte toen - in 2013 - nog als bemanningslid op het zeilschip. Grimberg vond zijn nummer en belde hem, of hij kon helpen met het opzetten van de wijnhandel - al kenden ze elkaar slechts oppervlakkig. Daar had hij wel oren naar. Het idee groeide verder. Beiden droomden van een schip; zij omdat ze graag wilde laten zien hoe geweldig Turkije is, en hij omdat hij weer wilde zeilen - hij was in wezen een zeeman. In het voorjaar van 2015 namen de zakenpartners een besluit: ze zouden samen een zeilschip kopen. In diezelfde periode trokken ook duizenden vluchtelingen in bootjes de zee over van Turkije naar de Griekse eilanden. Heleen zag de beelden natuurlijk ook op tv, maar ze twijfelde niet: "Dat idee om twee culturen bij elkaar te brengen ging zo diep bij mij. Ik had er alle vertrouwen in dat het zou werken." Süleyman ging op zoek en vond in het najaar van 2015 La Reine.


De hele winter en een deel van het voorjaar werkte hij zich in het zweet om het hout te schuren en te lakken, alles klaar te maken voor de eerste gasten. La Reine zeilt langs de ruige rotskust bij Bodrum, gaat voor anker bij verlaten strandjes, de gasten kunnen wijn proeven aan boord en bij nog onbekende wijngaarden. Zwemmen, eten, lezen, slapen. Aan niks en aan alles kunnen denken, doordat het dagelijks leven even mijlenver weg lijkt.


Toen kwam de staatsgreep, afgelopen juli. Heleen was op het moment dat de tanks door de straten van Istanbul rolden, op haar schip in de haven van Bodrum. Het waren onzekere dagen, vertelt ze. Daar in de haven merkte ze weinig van de crisis, maar wat zouden de gevolgen zijn? 'Far from the world news' staat nu op haar website.


Ondanks de politieke situatie houdt ze haar varende droom overeind. "Ik sluit mijn ogen niet voor de actualiteit, maar er is zoveel meer", zegt Grimberg. En dat willen zij en Süleyman graag aan hun gasten laten zien. La Reine blijft dus zeilen langs de Turkse kust. Het is er prachtig en ongerept. En, als gasten dat wensen, kan La Reine ook langs Griekse eilanden varen. Het concept blijft hetzelfde: Turkse gastvrijheid, eten en drinken, de ruige Middellandse Zeekust, het mediterrane klimaat.

La Reine de Turquie

Een week meevaren op La Reine de Turquie kan vanaf 800 euro per persoon in het laagseizoen, inclusief maaltijden aan boord. Hutten hebben een eigen douche en toilet. Meer informatie op bluecruise.reineturquie.com

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden