Turkije twijfelt aan 'toptrainer' Rijkaard

Is Frank Rijkaard een groot trainer of heeft hij slechts geprofiteerd van de grootheid van FC Barcelona? De Turken zijn in tweeën verdeeld als het om deze prangende vraag gaat. Komt de kip uit het ei of komt het ei uit de kip? De waarheid is dat het kuiken uit het ei komt en dat Rijkaard in zijn eerste jaar in Istanbul volledig heeft gefaald.

Het bestuur van Galatasaray heeft heimwee naar de laatste jaren van het vorige millennium waarin de club vier keer achter elkaar kampioen werd en de UEFA-cup werd gewonnen. Gedreven door nostalgie heeft de succesvolste club in Turkije vorig jaar flink in de buidel getast. Niet alleen dure voetballers zijn overgevlogen naar Istanbul, maar ook de wereldberoemde Frank Rijkaard en diens assistent Johan Neeskens. Voorzitter Adnan Polat glunderde bij de start van de competitie en verkondigde dat zijn club nu niet alleen voor het landskampioenschap ging, maar ook voor succes in Europa. „Want we hebben niet alleen topvoetballers, maar ook een trainer van wereldniveau”.

De Turkse competitie is bijna afgerond nu. Als Galatasaray geluk heeft, wordt het derde. Daarmee eindigt de club niet alleen achter de aartsrivaal Fenerbahçe, maar ook achter het kleine Bursaspor.

Hoe kon het dat de dure voetballers van Rijkaard in alle belangrijke wedstrijden onder de voeten werden gelopen door hun tegenstanders? Is Rijkaard een slechte trainer die het geluk had om een paar jaar bij FC Barcelona te werken, een club waar het systeem al staat en waar elke trainer succesvol kan zijn?

Hoewel een groot deel van de Turkse sportpers de mening is toegedaan dat de Nederlander teert op zijn jaren in Barcelona, zou het te simpel zijn om Rijkaard als trainer zo snel af te schrijven. Wat hij in zijn eerste jaar probeerde bij Galatasaray – geheel naar verwachting – was het creëren van een ploeg die balbezit had en de tegenstander tegen zijn eigen doel drukte. Het geld ging dan ook naar de aanschaf van technische spelers. Abdelkader Keita op rechts en Geovanni Dos Santos op links moesten zorgen voor de Turkse versie van het Ajax van weleer.

Maar na een goede competitiestart ging het alleen maar bergafwaarts met de ’mooie’ voetballers van de roodgelen. De sterke, harde, gehaaide, door de wol geverfde tegenstanders maakten dat de fragiele jongens van Rijkaard zich gewonnen gaven. Wanneer drie, vier stoere binken bij de tegenstander de vuisten balden waren de sierlijke voetballers van Galatasaray nooit mans genoeg om terug te vechten. Het sprak dan ook boekdelen toen bij de wedstrijd tegen Bursaspor bij een akkefietje de enige strijdbare Galatasaray-man Johan Neeskens bleek te zijn. Neeskens was het die zijn neus tegen de neus van de agressor bij de tegenstander drukte. De rest van Galatasaray keek toe.

De betere Turkse voetbaljournalisten betitelen Rijkaard niet als een slechte trainer. Men is er wel van overtuigd dat Rijkaard het vechtgehalte van de Turkse competitie heeft onderschat. Wat dat betreft is de Turkse competitie volgens de oud Galatasaray-spits Hakan Sükür, de zwaarste competitie van de wereld.

Het bestuur wil graag door met Frank Rijkaard en zijn maatje Johan Neeskens. Tegen de pers hebben ze inmiddels laten weten op zoek te zijn naar spelers die een veldslag niet schuwen. Misschien dat Johan Neeskens met zijn zestig lentes achter de rug volgend jaar dan niet meer het voorhoofd tegen de gezichten van jonge knapen hoeft te drukken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden