Tumor houdt Müller niet van het ijs

In mei was Robert Müller tijdens het WK ijshockey de doelman die kanker had overwonnen. Ook nu, in de ’verlenging’ van zijn leven, blijft sport zijn drijfveer.

Afgelopen zomer, na zijn tweede hersenoperatie, vroeg Robert Müller zijn chirurg niet naar zijn levensverwachting. Hij wilde weten of hij terug kon keren op het ijs, en wanneer. Doodgaan zal Müller toch, dus waarom zou hij de laatste periode van zijn leven niet wijden aan zijn passie? De 28-jarige ijshockeydoelman van Duitsland had vanaf zijn derde niet anders gedaan.

’De laatste ijstijd’ kopte Der Spiegel onlangs boven een reportage over de veelbesproken doelman. Daarin werd openheid van zaken gegeven over de ware aard van zijn ziekte. Meer dan die kop wilde zijn teammanager niet lezen.

Nadat in november 2006 voor de eerste maal met spoed een tumor uit zijn hersenen was verwijderd, had Müller met zijn sensationele comeback drie maanden later de indruk gewekt de kanker in zijn hoofd te hebben verslagen. Hij keerde zelfs terug in de nationale ploeg, tijdens het WK in Halifax was hij hét verhaal voor de Canadese media.

Die strijd blijkt hij echter te hebben verloren. Twee weken geleden won hij wel een andere: voor de tweede maal kwam hij vanuit hopeloze positie terug op het ijs.

Opnieuw staat hij in de schijnwerpers, tegen zijn zin. Hij weet dat zijn nieuwe doel, voor 100 procent te kunnen spelen, in de tijd beperkt is. Toen hij half november voor het eerst weer op het ijs als reserve warm draaide, kreeg de doelman van de achtvoudige Duitse kampioen Kölner Haie een staande ovatie van het thuispubliek in Duisburg.

’Als er een geloof is dat bergen kan verzetten, is dat het geloof in de eigen kracht’, luidde de tekst op een spandoek. Massaal werden borden met de opdruk 80 omhoog gehouden, verwijzend naar zijn rugnummer én geboortejaar. Mocht Müller ooit die levensverwachting hebben gehad, dan heeft hij zich zonder te klagen bij zijn lot neergelegd.

Müller is een man van weinig woorden. Hij is naar buiten getreden met zijn ellende, om de ziekte nog enige zin te geven. „Er zijn kinderen, fans van mij, die ook een tumor hebben”, zegt Müller. „Zij willen van mij willen weten wat je tegen kanker kunt doen. Dan weet ik niet wat ik daarop moet zeggen.”

Over de ziekte laat hij het woord voeren door zijn arts, een expert in hersentumoren, professor Wolfgang Wick van de universiteitskliniek in Heidelberg. Die laat geen ruimte voor hoop. Wick wist al na de eerste operatie dat die voor Müller minimaal was. Maar reden om een terugkeer in de topsport te blokkeren, heeft hij niet.

Müller heeft een glioblastoma in het hoofd, een agressieve tumor in de vierde graad die bij terugkeer niet meer is te genezen. Het komt vooral voor op hogere leeftijd, boven de 50. De meeste slachtoffers overlijden binnen een jaar, slechts drie procent leeft nog vijf jaar. „Robert Müller is al over de gemiddelde levensverwachting bij deze vorm van tumor heen”, aldus Wick in Der Spiegel.

Op 13 november 2006 werd de tumor getraceerd, nadat Müller lange tijd pijn in nek had genegeerd. Een dag later was het gezwel zo goed en zo kwaad mogelijk verwijderd. Verder snijden in de hersenen had een verandering van zijn persoonlijkheid kunnen veroorzaken.

Müller stond alweer op het ijs toen een combinatie van bestraling en chemotherapie de resterende tumorcellen moest vernietigen. Hij zegt daarvan geen negatieve bijverschijnselen te hebben gehad.

Zijn club Mannheim gaf hem weinig speeltijd. Op een lager niveau in Duisburg kwam Müller snel terug op zijn oude niveau. Hij werd gecontracteerd door achtvoudig landskampioen Kölner Haie en vocht zich terug als eerste doelman van het nationale team.

In maart van dit jaar werd hij de held van Keulen door zijn ploeg in de halve finale van de play-offs overeind te houden tegen Mannheim. De wedstrijd duurde liefst 111 minuten. Müller kreeg 100 schoten op zich afgevuurd, hij capituleerde slechts viermaal. Met de 5-4 winst in wat nu ’de wedstrijd van zijn leven’ heet, stonden de Haaien in de finale.

„IJshockey geeft me alles in deze situatie”, zei hij na zijn tweede comeback. „Na mijn familie is dat het belangrijkste in mijn leven. Ik geniet van elke seconde op het ijs.”

Müller voelde zich kerngezond toen hij in augustus voor een routineonderzoek naar Heidelberg ging. Zo goed, dat hij de afspraak bijna vergat. Zijn leven bleek in acuut gevaar door een nieuw gezwel ter grootte van een babyvuist. Hij slikte en knikte, de woede bleef nu achterwege.

44 dagen na zijn tweede operatie, vier dagen na zijn laatste van zestien bestralingen, betrad Müller het ijs. Hij voorspelde in november weer te spelen. Dat gebeurde op 16 november met een invalbeurt van zes minuten. De staande ovatie bezorgde hem kippenvel. Müller zegt op 80 procent van zijn kunnen te presteren, en hoopt dat naar 100 procent te brengen. Maar veel tijd heeft hij niet meer, weet de vader van twee kinderen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden