Review

'Tru-trouwen? Omdat ik een ku-ku-konijn bevrijd heb?

Liefde maakt blind, luidt het bekende gezegde. Als de vlammen van de hartstocht uitslaan zie je niets meer scherp. Dat geldt dubbelop voor Prins Valentijn, de bijziende ram uit het prachtige prentenboek van Angelika Glitz en Annette Swoboda, 'Hopeloos verliefd'. Hij valt gewoon voor zijn geliefde Berendien, precies zoals ze is. Hij houdt gewoon van haar heldere, hoge lach. De vlekken in haar gezicht, de rare dunne pootjes. De flaporen en de dikke schommelbuik ziet hij niet eens. Ook niet als hij eindelijk zijn bril op zijn neus zet tijdens de trouwerij. 'Voor mij is er nooit iemand mooier geweest', zegt Valentijn op het huwelijksfeest tegen Berendien, 'bij jou zie ik zelfs niet één foutje'. Als dat geen ware liefde is...

Zo kan ook de boodschap die Glitz en Swoboda uitdragen samengevat worden: liefde heeft te maken met het innerlijk. Wie van een ander houdt ziet de schoonheidsfoutjes niet. Of: wat 'lelijk' is verandert in charmant. Wereldschokkend is dat gegeven niet. Maar als het gaat om zulke essentiële onderwerpen als de liefde, is het jasje soms belangrijker dan de boodschap. En dat jasje, de verpakking, mag er in dit geval wezen. Het is moeilijk om te zeggen wat leuker is aan dit boek. De geestige, min of meer rijmende tekst van Angelika Glitz, of de grappige, in pasteltinten uitgevoerde illustraties van Annette Swoboda. Ik houd het erop dat het de perfecte combinatie tussen beiden is, die dit prentenboek voor kleuters en zes- à zevenjarigen zo geslaagd maakt.

Met een knipoog naar de volwassenenwereld wordt 'verteld' hoe de eenzame vrijgezel op het idee komt om een vlag uit zijn toren te hangen: 'Gezocht: een vrouw om van te houden'. Vier lieftallige schapenmeisjes reageren direct door zich nadrukkelijk met een bord aan te prijzen. Maar Valentijn (zonder bril weliswaar) loopt ze straal voorbij. Het is Berendiens lach die haar voor hem wint, tot grote frustratie van haar rivales. Met jaloezie en ijdelheid wordt op deze bladzijdes heerlijk de draak gestoken. Swoboda zet deze en andere emoties heel herkenbaar neer. Als alle pogingen om op Berendien te lijken geen succes hebben, werpen de dames zich uit woede in een modderpoel.

Andere komische momenten zijn de mislukte poging van Berendien rivales om de huwelijksvoltrekking te verstoren en Valentijns trage reacties: pas op het moment suprême, als de ringen overhandigd moeten worden, zet hij zijn bril op. Zou hij op het allerlaatste moment misschien toch schrikken van zijn keuze? Maar nee, het feest gaat, zoals we weten, toch door; dat wordt bevestigd door de afbeelding op de laatste bladzijde: een tevreden gezin onder een parasol.

Een ander, ook op rijm gezet liefdesverhaal maakten Bette Westera en Yvonne Jagtenberg met 'Voor jou'. Van het vrolijke spel dat Glitz en Swoboda spelen met liefdesmetaforen, hun ironische puns en beeldgrappen waarvan duidelijk veel (maak)plezier afstraalt, is in dit prentenboekje weinig te merken. De quasi-kinderlijke, collage-achtige illustraties van Yvonne Jagtenberg zijn houterig en saai. En houterig en saai is jammer genoeg ook het verhaal van Bette Westera. Haar Archibald uit Woudrichem is een kleine ridder van de droevige figuur die nog geen spin durft neer te maaien. Bovendien stottert hij. Aangespoord door zijn moeder om eens aan de vrouw te komen, gaat Archibald het bos in op zoek naar een draak. Een gevecht moet zijn lef, lees mannelijkheid, bewijzen. Waar anders kan hij zijn heimelijke geliefde Rosalinde mee imponeren?

De boodschap in dit 'antisprookje' is in dit opzicht minder 'universeel' dan in het verhaal over Valentijn en Berendien. Westera richt zich op normen over mannelijkheid: je hoeft niet de macho uit te hangen om lief gevonden te worden door een vrouw. Archibald vindt namelijk in het bos geen draak om mee te stoeien, maar wel een in een strik verdwaald konijn. Met de woorden 'Ach gos', 'Die aa-aa-kelige schurken' bevrijdt Archibald de zielige knager. Natuurlijk is Rosalinde veel blijer met een konijn, dan met een drakenstaart. De knulligheid van de tekst waarin zijn gestotter herhaald wordt, bereikt een dieptepunt in de volgende dialoog: ,,'O Archibald, je bent een engel! Wil je met me trouwen?' 'Tru-trouwen?', piepte Archibald. 'Tru-trouwen? Jij en ik? Omdat ik een ku-ku-konijn bevrijd heb uit een strik? Ik ben een held van niks. Ik durf geen draken te verslinden.' 'Nou en? Ik vind je lief, daar gaat het om', zei Rosalinde.' Met deze nadrukkelijk moraal -'dat ook een watje kansmaakt op liefdesgeluk'- spreekt 'Voor jou' over de hoofden van de zeven- à achtjarigen, - ondanks de kinderlijke, of liever gezegd kinderachtige toonzetting.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden