Trouwjurk

Achter elke rouwadvertentie schuilt een verhaal. Mickelle Haest tekent de ervaringen op van een uitvaartverzorger.

Een vrouw in joggingpak doet de deur open. Haar vette haar piekt alle kanten op. Binnen is alles piekfijn in orde. Designmeubelen sieren het appartement, kunst hangt aan de muren. Ramen tot op de grond bieden een schilderachtig uitzicht op de stad.

"Mijn man was negentien jaar ouder", zegt de vrouw. "Ik ben nauwelijks vijftig."

Ze gaat op de sofa zitten. Ik neem ietwat onhandig plaats op een Eames.

"Het was mijn tweede man. We waren drie jaar samen, vorig jaar zijn we getrouwd."

Uit de keuken komt een andere vrouw. "Dit is mijn dochter."

De twintiger schudt mij de hand en gaat naast haar moeder zitten. "Het is zo erg, zo erg mam." Ze schuift nog iets dichter naar haar moeder toe.

"Hij was hier thuis, hij voelde zich niet zo lekker", zegt haar moeder. "Het bleek zijn hart te zijn. Hij is nog naar het ziekenhuis gebracht, maar het was te laat."

"Ach mama, zo erg."

"Ik ben zo blij met mijn dochter. Zij heeft alles geaccepteerd. Zijn kinderen willen niks met mij te maken hebben. Ik heb ze niet in kennis gesteld. Dat is niet nodig."

Haar dochter knikt goedkeurend. "Zij hoeven niet naar de uitvaart te komen. Verder zullen er wel heel veel mensen zijn. Zeker driehonderd."

Op de dag van de uitvaart sta ik met de lijkwagen en twee luxe volgauto's voor de deur. In een strak jurkje met bijpassend tasje stapt de weduwe uit de lift. Ze draagt enorm hoge hakken. Al haar rondingen zijn zichtbaar, haar lippen knalrood, haar ogen zwart aangezet en haar wimpers lijken langer dan ik me kan herinneren.

"Dit is mijn trouwjurkje", zegt ze. Ze rangschikt haar boezem nog even. "Hij zag mij zo graag hierin."

"Je weet het", zegt ze tegen mij als we de familiekamer inlopen. "Ik ga als eerste de aula uit. We doen het niet zoals gewoonlijk, dat de familie als laatste weggaat. Ik wil de eerste zijn die definitief afscheidneemt."

Tijdens de plechtigheid deppen moeder en dochter simultaan met een katoenen zakdoekje hun ogen. Een goede vriend en een zakenrelatie spreken lovende woorden. Aan het einde bedank ik iedereen en sluit ik af.

Even is het stil, dan begint de muziek te spelen. Ik knik naar haar.

Met haar dochter komt ze naar voren. Ze gaat met haar hele lichaam op de kist liggen en streelt het hout. "Dag lieverd." Dan zakt ze door haar benen en gaat op haar knieën zitten. Het korte jurkje spant om haar billen.

Met ingehouden adem kijkt het publiek naar het tafereel. Ze kust de kist, staat op en loopt tergend langzaam met haar dochter de aula uit.

Als ze bij de deur is, draait ze zich nog een keer om, werpt een kushand richting de kist en roept "Dag schat."

Zodra ze aan de andere kant van de deur is, zegt ze: "Nu eerst naar het toilet om mijn make-up te checken."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden