'Trouw een CDA-krant? Nee joh'

Sita Timmermans leest haar hele leven Trouw. Dankzij de krant blijft de Rotterdamse ook op de hoogte van internationaal nieuws. 'Mensen moeten meer nadenken.'

INTERVIEW | MAAIKE VAN HOUTEN

Ze woont op de tweede verdieping van een serviceflat in Rotterdam-Ommoord, maar de 96-jarige Sita Timmermans haalt net zo makkelijk elke ochtend Trouw uit de brievenbus, twee trappen naar beneden. Ze begint gewoon bij het begin: "Ik lees de krant van voren af aan, ik kijk wat journalisten kwijt willen. En dan, wat zegt Wim Boevink, het commentaar, de personalia." En ze probeert ook de puzzel, al is die weleens moeilijk, met al die vragen over dingen van de televisie. "Daar verdiep ik me niet in."

Strikt genomen valt mevrouw Timmermans niet helemaal in de categorie mensen die Trouw al zeventig jaar lezen. Er zit een gat van een paar jaar in haar leescarrière. In 1952 verhuisde ze van haar ouderlijk huis in Alblasserdam naar Rotterdam, ze werkte er in de kinderbescherming, in een schippersinternaat en daarna was ze jarenlang maatschappelijk werkster in het oude Westen, een wijk die ze zag veranderen van blank in veelkleurig.

De eerste paar jaar van haar Rotterdamse jaren woonde ze op kamers en had ze geen krant. "Maar toen ik een beetje gesetteld was, nam ik een abonnement op Trouw. Dat deed je automatisch, omdat je die krant in de oorlog had rondgebracht. Dat was ingebakken."

Voor haar 96ste verjaardag kreeg mevrouw Timmermans van haar neven en nichten een boek met haar levensgeschiedenis. Op de achterflap beschrijft de familie haar als een pittige dame, met een encyclopedisch geheugen. Ze praat veel en graag, waarschuwt ze, dat zit in de familie. Ze houdt de ontwikkelingen goed bij, vooral die in het buitenland, maar ze heeft ook veel te zeggen over vroeger, bijvoorbeeld dat de moderne mens er werkelijk geen voorstelling van heeft in wat voor armoedige omstandigheden het gros van de mensen voor de oorlog leefde.

Zelf is ze de tweede van zeven kinderen, haar vader had een assurantiekantoor aan huis, maar hij stierf al ver voor de oorlog. In de oorlog zat de hele familie in het verzet. Sita bracht Trouw rond, hoofdzakelijk bij mensen uit de gereformeerde kerk en zij die het konden betalen. "Ik had maar een stuk of zes kranten. We woonden aan de dijk, vlakbij een Duitse post. Je moest doodvoorzichtig zijn, je mocht niet veel vragen en je moest zo weinig mogelijk weten."

Na de lagere school deed ze een soort modevakschool. De twee meisjes hoefden niet te studeren, vond hun moeder, die zouden immers toch wel trouwen. "Het was zo'n andere periode", vergoeilijkt mevrouw Timmermans, die altijd alleen is gebleven. "Mijn achternichtje promoveert binnenkort in Delft, daar ben ik ook voor uitgenodigd."

Haar vader was voorzitter van de AR (anti-revolutionairen, red.) en die traditie heeft zijn dochter voortgezet. "Jawel, ik stem nog steeds CDA. Ik ben een beetje van de oude stempel, dat heb je van je vader en moeder, dat je niet zo gauw switcht naar het moderne. Een beetje behoudend, noemen ze dat. Dat komt omdat we niet met alle winden meewaaiden. Je leest wel over andere politieke partijen, over die groenen, je gaat er wel over denken, maar dan doe ik het toch niet. Boompjes en diertjes moeten leven, maar als je christelijk bent, weet je dat."

Ook die traditie heeft Timmermans voortgezet. Ze komt uit een gereformeerd-synodale familie, haar eigen wijkgemeente werkte allang voor de landelijke fusie samen met de hervormden, en er is regelmatig een dienst met de katholieken. Ze is er elke zondag en ze zal nooit op zondag iets kopen - winkelen vindt ze al haar hele leven een bezoeking en ze is blij dat ze één dag in de week geen boodschappen hoeft te doen.

Ze zou Trouw beslist geen CDA-krant willen noemen. "Nee joh, er zijn een heleboel anderen die hem lezen omdat er goede stukken in staan. De tijd is nu zo anders, dat denken in die hokjes, jij bent AR, jij CHU, dat heb je niet meer." Net zomin vindt ze Trouw een christelijke krant: "Uitgesproken christelijk kan ik Trouw niet noemen, het is niet speciaal een christelijke krant, maar het is een krant met een christelijk tintje. Voor deze tijd kan dat niet anders, je moet nu eenmaal met je tijd meegaan."

Timmermans kan zich weleens ergeren aan mensen die overal een oordeel over hebben, maar nog nooit ergens zijn geweest. Ze haalt een kaartje onder het tafelkleed vandaan, waarop ze heeft geschreven waar ze allemaal is geweest.

"Ik ben overal heengehold en nu ben ik op mezelf teruggeworpen. Dat moet je aanvaarden", zegt ze. Ontzettend vaak was ze in Canada, omdat een deel van haar familie daar naartoe is geëmigreerd. Ze was ook in Jordanië, in Syrië, in Marokko en Turkije. Daarom weet ze nu wat meer van al die buitenlandse mensen die in Rotterdam zijn komen wonen.

Ook was ze al in 1972 in Israël. "De Palestijnen hadden allang een eigen staat moeten hebben, ze woonden er al zolang. Je moet wel menselijk blijven", zegt ze. "Die discussies volg ik allemaal in de krant. Ik ben een felle hoor, de mensen moeten meer nadenken en meer gaan kijken, zodat ze weten waar ze het over hebben. Je moet het wel volgen, buitenland, dingen over de islam. Als je daar niks van weet, weet je niks meer."

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden