'Trouw blijven aan mijn diepste   zieledromen, dat wil ik'

Als actrice sleepte Hadewych Minis het afgelopen jaar de ene na de andere rol binnen. Ze won zelfs een Gouden Kalf. Maar het liefst maakt ze muziek, omdat ze daarmee mensen in het hart kan raken. 'Alles ging zo fijn en zo goed, en nu moet ik opeens over een internationale carrière nadenken.'

Ze had hem eigenlijk op de slaapkamer van haar zoon Salvador bedacht. "Dat leek me wel gezellig, een Gouden Kalf tussen de knuffels." Maar het beeldje, dat Hadewych Minis (36) begin oktober won voor de beste vrouwelijke hoofdrol in de film 'Borgman', staat in de woonkamer, naast de tv, wijst ze. In het zicht. "Dat moest van Tibor, mijn man. Hij vindt dat-ie minstens een jaar in het zicht moet staan, omdat ik nog wel eens onzeker ben."

De ochtend na de gala-uitreiking was ze alleen met haar zoontje. Héérlijk, vertelt ze aan haar eigen keukentafel in de Amsterdamse Watergraafsmeer. "Lekker knus spelen en poepluiers verschonen, ook al heb je een Gouden Kalf." Salvador (bijna twee) vond het beeldje ook wel een aanwinst. "Ik had het kalf op het vloerkleed naast de bank gezet en toen ging hij erop rijden. Zo geinig."

Actrice en muzikant Hadewych Minis lijkt het geluk aan haar kont te hebben hangen. Sinds ze twee jaar geleden haar vaste contract opzegde bij Toneelgroep Amsterdam, rollen alle balletjes de goede kant op. Vorig jaar won ze - zwanger van Salvador - het tv-programma 'Wie is de Mol?'. In april verscheen haar debuutalbum met eigen liedjes, waarmee ze lovende recensies oogstte. Ze speelde de hoofdrol in de Hazes-musical 'Zij gelooft in mij' en won dus de belangrijkste Nederlandse filmprijs. Het was de eerste Nederlandse film sinds 1975 die meedraaide in de competitie van het filmfestival van Cannes. Op dit moment is ze te zien in de populaire kerstfilm 'Mannenharten'.

Minis ziet er ontspannen uit. Ze draagt een donkerblauwe capuchontrui met stipjes, haar haar zit nonchalant in een knotje op haar achterhoofd. Het zijn haar oorbellen die de aandacht trekken: een blauwe en een witte basgitaar. Ze is geestig en expressief. Kletst als het moet aan één stuk door, ratelt soms een beetje. Af en toe piept haar Limburgse 'r' erdoorheen. "Ik zit echt oeverloos te lullen, hè?" vraagt ze al na een kwartier.

Wat betekent dat, zo'n Gouden Kalf?

"Ik moet zeggen dat ik prijzen tamelijk betrekkelijk vind. Maar toen ik eenmaal genomineerd was, vond ik het heel spannend. Of je nou wilt of niet, je komt toch in een wedstrijd terecht. Tijdens de uitreiking was ik misselijk van de spanning. Een Gouden Kalf, dat is me nogal een prijs."

Waarom is het zo fijn werken met regisseur Alex van Warmerdam?

"Ik ben gewoon als een vis in het water bij hem. Hij is heel precies, weet op elk moment exact wat hij wil: hoe je stem moet kleuren, hoe je beweegt, wat je denkt. Veel acteurs vinden dat vreselijk, maar ik vond dat een kick, ik ging helemaal uit mijn dak. De meeste filmmakers regisseren met veel grovere streken: dan speel je alles een beetje rood. Maar Alex, die wil eerst een beetje rood, vervolgens roze en dan van blauw naar groen toch weer terug naar rood - bijna als een muziekstuk.

"Alex is een van de inspirerendste mensen die ik ooit heb ontmoet. Hij creëert werelden die lijken op de onze, maar dan net 34 graden anders. Hij heeft een hoofd vol bizarre ideeën en is daar altijd trouw aan gebleven, zoals het een echte kunstenaar betaamt. Jezelf grenzen stellen en afbakenen, trouw blijven aan je diepste zieledromen, dat hoort bij een kunstenaar. Daar vind ik in hem een gelijke."

Je gaat sky-high, zeker na het succes van 'Borgman', zegt je agent. Lonkt Hollywood?

Resoluut: "Nee. Ik ben naar aanleiding van 'Borgman' naar Los Angeles geweest en ik heb daar heel leuk met managers en agenten gepraat, maar het succes van die film confronteert me juist met het feit dat ik niet de ambitie heb om door te breken in het buitenland. Iedereen zegt: Waarom niet? Ik denk: waarom wél? Natuurlijk, the sky is the limit, het kán. In Nederland heb ik alle kersen mogen plukken, mijn gevoel zegt dat dat daar niet gaat gebeuren.

Ik heb het idee dat ik door het leven een beetje aan de tand word gevoeld. Alles ging zo fijn en zo goed, en nu moet ik opeens over een internationale carrière nadenken. Door Borgman komen er heel mooie dingen op mij af, maar ik merk dat ik er ergens ongelukkig van word, dat het me verdrietig maakt. Ik wil liever met mijn muziek optreden. Ik zie dat Gouden Kalf als een teken om door te gaan op het pad dat ik ben ingeslagen."

Twee jaar geleden zegde Minis tot verbazing van velen haar vaste contract bij Toneelgroep Amsterdam op om zich op een muzikale carrière te storten. In april verscheen haar debuutalbum 'Hadewych Minis'. Ze schreef de teksten en componeerde zelf de muziek, op haar basgitaar. Haar muziek noemt ze 'elektro-ponk', een combinatie van pop, funk en punk. Met toetsen, drums, bas en samples creëert ze stoere, opgewekte liedjes, met titels als 'Baby Louise', 'Bus Stop' en 'Chuck'. Voor de videoclip bij dat laatste nummer strikte ze Eric Corton, Wilfried de Jong en Hans Dagelet, die uitfreaken in een knalrode oldtimer cabrio van Alfa Romeo. Minis dartelt er - stoer en sexy - in een blauwe vintage jurk omheen. 'I give my baby gasoline, my baby gives me back some fire.'

Wat doet muziek met jou?

"Alle dingen die ik het liefst doe, komen samen als ik optreed met mijn muziek: zingen, bassen, dansen, me uitleven. Het is voor mij bijna of ik dan seks heb. Die basgitaar om mijn nek, dat is bijna een erotische ervaring. Niet dat ik dan een of andere geile situatie uitbeeld, maar het voelt enorm vrij.

"Bij acteren heb ik vaak het gevoel dat ik mijn teugels moet inhouden. Acteren is afspraken opvolgen, je opereert vanuit je hoofd. Met muziek raak je mensen in het hart. Ik vind het ook heel leuk om na een concert met het publiek te praten, dan voer je echt een gesprek, omdat je je naar elkaar hebt opengesteld via de muziek. Na een toneelvoorstelling voel ik me daarentegen altijd bezwaard om 'achter te komen' in de foyer. Hetzelfde geldt voor buigen, dat vind ik echt ver-schrik-ke-lijk. Dan denk ik: nu dwing ik mensen om te applaudisseren, misschien hebben ze daar wel helemaal geen zin in."

Kun je een moment aanwijzen dat je besloot: ik kies voor muziek?

"De afgelopen jaren vielen opeens allerlei mensen in mijn nabije en minder nabije omgeving weg. Dan ga je anders over je leven denken: als ík dadelijk dood neerval, heb ik dan alles gedaan wat ik wilde? Het antwoord was nee.

"Daarbij kwam dat ik in diezelfde periode er zelf drie keer heel goed vanaf ben gekomen. Ik ben in Cuba beroofd, op het toneel is met een lamp een tand uit mijn mond geslagen en daarna ben ik met een quad in Tasmanië op een haar na een ravijn in gereden. Ik raakte van de weg en er stond welgeteld één struik met een boom en precies daarin ben ik terechtgekomen. Ik had alleen een schram op mijn neus. Daar heb ik nog een klein littekentje van, zie je?

"Altijd als ik in de spiegel kijk, denk ik: dat is voor mij het teken dat ik het leven met beide handen moet aangrijpen en moet doen wat ik echt wil. Ik ben dus wel een heel magische denker."

Je zegde je vaste contract op. Nogal een risico. Heb je lang tegen dat besluit aangehikt?

"Het was heel eng, maar ik moest dat gewoon doen. Ik had al lang de wens om iets helemaal zelf te maken, maar ik dacht altijd: dat sláát nergens op, want ik zit bij Toneelgroep Amsterdam en heb het daar enorm naar mijn zin. Toen ontmoette ik Tibor en dat heeft eigenlijk een heleboel dingen veranderd. Opeens voelde ik wat ik diep van binnen het liefst wilde: muziek maken."

"Sommige mensen halen het beste in je naar boven en sommigen het slechtste. En ik denk dat Tibor echt het beste uit mij haalt. Dit zijn gevaarlijke uitspraken, hè, maar dat gevoel heb ik echt. Hij geeft mij zo veel veiligheid, dat ik nu dingen durf die altijd heel onveilig en eng voelden."

Sindsdien lijken alle balletjes jouw kant uit te rollen.

"Ja, bizar, hè? Ik krijg alle hoofdprijzen ineens. Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest. Maar ik ben ook wel een heel harde werker, hoor. Het is me niet komen aanwaaien."

Ze valt even stil. "Weet je, het is ook wel beangstigend. Ik ben me ervan bewust dat het helemaal niet vanzelfsprekend is dat je een leuke man in je leven hebt, een leuk kind, dat er mooie dingen gebeuren in je werk. Dat maakt ook heel kwetsbaar. Je gaat denken: op een gegeven moment moet dat gewoon omkeren, er moet wel iets heftigs gebeuren."

In 'Borgman' zegt jouw personage: 'Ik voel me zo schuldig. Wij hebben het zo goed. Wij hebben geluk. En de gelukkigen, die moeten worden gestraft.' Heb jij dat gevoel ook?

"Ik vraag me vaak af: waar heb ik dit aan verdiend? Dat past ook bij mijn katholieke achtergrond. Onbewust word je toch opgevoed met het idee van schuld en boete. Ik heb ook nooit zo'n hoge pet van mezelf op gehad, het zit in mijn systeem om te denken: waar heb ik al dit goeds aan verdiend? Dus nu ik zo gelukkig ben, ben ik bang dat het kapot gaat." Klopt met haar vuist tegen de onderkant van het tafelblad.

"Ik heb het gevoel dat ik mijn leven op dit moment heel erg zelf in de hand heb. Ergens voelt het ook wel alsof ik het geluk heb aangezwengeld door zo rigoureus voor de muziek te kiezen. Dat ik beloond ben. Het leven voelt voor mij daarom ook heel magisch aan, alsof ik zelf de regie heb. Ik probeer een steeds beter mens te worden, goed te zijn voor anderen en mezelf als kunstenaar verder te ontwikkelen. Misschien is het wel de bedoeling dat ik dit doe: je krijgt toch allerlei gedachten..." (lacht).

De ene dag 'Himmelhoch jauchzend', de volgende dag 'zum Tode betrübt', dat is Hadewych, zei je moeder.

"Ja, dat heb ik heel erg, al wordt het wel steeds milder. Ik weet wel dat mijn partners altijd klaagden bij mijn moeder: Jeetje, die Hadewych joh, die gaat van hot naar her. Nog steeds kan ik heel blij zijn en het volgende moment het helemaal niet zien zitten. Maar de scherpe randjes zijn ervanaf."

Salvador wordt in januari twee jaar. Heeft het moederschap je veranderd?

"Zeker weten. Ik ben veel meer ontspannen. Vroeger kwam ik thuis en zat ik nog de hele avond met mijn werk in mijn hoofd. Nu laat ik dat los zodra ik de drempel overstap. Het moederschap, de zorg voor iemand, relativeert de dingen.

"Wat ik een heel grappige gewaarwording vond, is dat werk opeens verandert in tijd voor jezelf. Vroeger was repeteren mijn werk, nu is het quality time met mezelf. En omdat mijn werk best rock 'n roll is, kan ik enorm genieten van burgerlijke dingen: het aanrecht schoonmaken, planten water geven, haverrepen in de oven bakken. Daar word ik zo gelukkig van."

De klok op de magnetron geeft 17.48 uur aan. Tijd om naar de crèche te gaan. "Als ik die kleine boef ga halen, heb ik altijd het gevoel dat er een cadeautje op me ligt te wachten."

Hadewych Minis (36)
Ze groeide op in een muzikaal gezin. Ze wilde naar het conservatorium, maar het werd de toneelacademie. Minis speelde in toneelstukken, films, tv-series en maakte muziekvoorstel-lingen. Op 4 mei is ze vanwege Nationale Dodenherdenking met een muziekprogramma te zien in Carré.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden