Troubadour die vooral anderen groot maakte

Een opvoeding vol poëzie binnen een harde Texaanse leefomgeving, dat was voor Guy Clark de voedingsbodem waarop hij uitgroeide tot een van de invloedrijkste schrijvers van countryliedjes, zonder zelf een stervertolker te worden. Zijn stem was kennelijk te gruizig voor een groot publiek.

Anderen vormden zijn diamanten om tot hits voor de populaire radiostations. Of gebruikten ze, zoals Johnny Cash, Emmylou Harris en Willie Nelson, als ijkpunten op hun albums. Maar Clark was meer dan schrijver, gitarist en zanger. Vier decennia lang was zijn huis in Nashville de verzamelplaats voor artiesten en zonderlingen met wie Clark zijn kennis en vaardigheden deelde. Vele groten zagen in hem hun leermeester.

Een fragment daarvan is vastgelegd in de documentaire 'Heartworn Highways', waarin tijdens een drankgelag op kerstavond 1975 onder anderen de jonge, latere Grammy-winnaars Steve Earle en Rodney Crowell zijn te zien en horen. Later, nadat zijn grootste vriend en drankbroeder Townes van Zandt in 1997 overleed, zou alcohol een minimale rol gaan spelen in zijn leven.

De ontmoetingen in zijn werkplaats, waar hij gitaren bouwde en repareerde, teksten schreef en speelde, bleven voor jonge muzikanten een eer. Die eer betoonden dertig collega's hem in 2011 met de Americana Music Award winnende dubbel-cd 'This One Is For Him', waarop ze zijn nummers vertolken.

Het was Van Zandt die hem in de jaren zestig op het schrijverspad zette. Pas in 1975 verscheen zijn debuutalbum 'Old No.1', een klassieker met nummers als 'L.A. Freeway', 'Desperados Waiting for a Train' en 'That Old Time Feeling'.

Het was een opmerkelijk volwassen debuut, met verhalende liedjes doortrokken met grimmigheid, eenzaamheid en duurbetaalde wijsheden die volgens Clark alle op waarheid berusten. Een waarheid stammend uit Monahans in West-Texas, waar Clark opgroeide als zoon van een advocaat die hem na het eten voorlas uit poëziebundels. Van hem kreeg hij het rijmende woord mee dat hem als troubadour altijd zou fascineren.

Daarnaast was er het echte leven dat hij leerde kennen bij zijn grootmoeder die hem mede opvoedde. Zij vertelde hem hoe ze als twaalfjarige op de keukentafel lag voor een beenamputatie zonder verdoving. En hoe ze met haar zoon, zijn vader, door haar man in de steek werd gelaten, een hotel begon en daar illegaal gestookte whisky verkocht.

Net als Van Zandt stopte Clark met zijn studie, voor een onzeker bestaan in de muziek. Hij werkte als gitaarbouwer bij de Dobrofabriek in Los Angeles, en later in een eigen bedrijf. In 1971 vestigde hij zich met Susanna Talley, schilder en liedjesschrijver, in Nashville, waar hij uitgroeide tot de peetvader van muzikanten.

Zijn Grammy-nominaties waren talrijk, hij grapte dat hij altijd verloor van Bob Dylan. De erkenning kwam op de valreep - in 2014 toen zijn gezondheid te zwak was om nog op te treden- met de Best Folk Album Award voor zijn slotakkoord, 'My Favorite Picture of You'. Het titelnummer verwijst naar een polaroidfoto van zijn in 2012 overleden vrouw, kwaad kijkend toen ze hem samen met Townes van Zandt thuis dronken aantrof.

Guy Charles Clark werd geboren op 6 november 1941 in Monahans, Texas, Verenigde Staten. Hij stierf op 17 mei 2016 in Nashville, Tennessee.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden