Troosteloze spoorwegen

Stom, maar ik heb er nooit bij stilgestaan dat de Nederlandse Spoorwegen ook frikandellen bakten, een tagliatelle carbonara kookten en een sandwich met kaas, sla en komkommer smeerden. Ik kwam er pas achter toen de NS aankondigden hun stationswinkels te gaan afstoten.

Welke stationswinkels, vroeg ik nog argeloos op Twitter, en werd toen fijntjes gewezen op Smullers, Julia's en de Broodzaak. Die zijn ondergebracht bij NS Retail.

Natuurlijk.

Stom.

Ze deden dat trouwens zo goed, met die frikandellen, pasta's en broodjes dat ze er jaarlijks 350 miljoen euro mee omzetten en velen vroegen zich af waarom de NS nu juist dit winstgevende onderdeel (28 miljoen in 2010) kwijt wilden. Voor de kerntaak, was het antwoord. Treinen beter te laten rijden.

Ik weet het niet.

Dat met die treinen is geen onverdeeld genoegen nee, het giert en piept en stinkt van de toiletten, het is er soms overvol (niet alleen in de toiletten) en er zijn wisselstoringen en bovenleidingen en er zijn aanrijdingen met een voertuig of met een persoon - vooral die laatste zijn voor het bedrijf een terugkerend noodlotsdrama.

Maar die geurende warme stationswinkels, dat is nu juist zo'n troostrijk bedrijfsonderdeel.

Ze storten maar in, de dingen, of ze vallen uit elkaar, onze winkelstraten zijn slechte gebitten geworden, en overal schenken ze koffie in Latijnse talen, krijten de ramen vol en laten hun baard staan.

Op mijn grote station met de gezelligheid van een vliegtuighangar in aanbouw liep ik gisteren langs de NS horecaformules. Ze waren ondergebracht in een galerij van staal en glas en door warmtegordijnen van de hangar gescheiden. Julia's en Smullers bevonden zich in wat je geloof ik in retailtermen 'foodcourts' moet noemen: gegroepeerde restaurants rond een opstelling van blankhouten tafels en witte stoelen. De Broodzaak daarentegen bood geen zitgelegenheid, alleen een balie en een wandrek met broodjes waarvan sommige 'boule' genoemd worden en rijkgevulde vijgenbroodjes in een afdeling viennoiserie - want bij de NS komen ze ook weleens in het buitenland.

En het personeel draagt braaf de NS-horecaformulebedrijfskleding: zwart met beige voorschoten bij de Broodzaak, wit met donkergrijs bij Julia's, blauw met rood bij Smullers. En bij de Kiosk donkerbruine fleecetruien.

Die Kiosk, daar doen ze geen afstand van, die behoort om raadselachtige redenen wel bij de kerntaken, misschien omdat de koffie eenvoudiger is en het in de vitrines aan versproducten ontbreekt.

Ach, de cucina italiana. Die vijf soorten pasta, die acht sauzen, die toppings, voor uw ogen in kokend water gedompeld en in karton geschept. Maar de ware guilty pleasure is natuurlijk Smullers, ik schreeuw het onze spoorwegen toe. De onovertroffen frikandel. Vanachter zijn glazen luikje gehaald, een beetje rimpelig al, niet te heet, precies goed. Mayo, curry, uitjes. Opgediend door mannen met gel in hun haar die Robert heten of Bassie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden