Tristan Keuris troetelkind van Haags orkest

DEN HAAG - Een vrouwelijke dirigent is even zeldzaam als een witte raaf. Zeker als zij naam maakt met avontuurlijke produkties van twintigste-eeuwse opera's.

De Amerikaanse Anne Manson (jeugdig, blond, slank en charmant) heeft zich in die mannenwereld van dirigenten een vaste plaats veroverd. Vorig jaar trad zij zelfs als eerste vrouwelijke dirigent op tijdens de Salzburger Festspiele. Vrijdagavond stond Anne Manson voor het Residentie Orkest waar zij zich waar moest maken met werken van Tristan Keuris en Erich Korngold. Matige partituren die zij echter met volle inzet en op even doortastende als energieke wijze heeft verdedigd.

Keuris is in deze weken het troetelkind van het Residentie Orkest. Na 'To Brooklyn Bridge' van jongstleden vrijdagavond staan op 29 september de Michelangelo songs en de première van zijn symfonie in D op het programma en op 4 oktober zijn Strijksextet.

Keuris wist zich geïnspireerd door de Newyorkse Brooklyn Bridge. Een uit 1988 daterende uitnodiging van het Nederlands Kamerkoor om een werk te componeren voor koor en instrumenten verschafte hem de gelegenheid om, door middel van het gedicht 'To Brooklyn Bridge' van de Amerikaan Hart Crane, die fascinerende brug te bezingen. Keuris heeft in de loop van de jaren royaal bewezen zijn vak als componist te verstaan, ook 'To Brooklyn Bridge' bezit even welsprekende als beklemmende passages. Maar toch biedt het werk te veel van hetzelfde. Al na tien minuten lijkt hij over de brug te zijn uitgepraat, maar dan gaat hij nog een kwartier door. Daar komt nog bij dat de verstaanbaarheid van de tekst opgeofferd lijkt aan de klankkleur. Dat die tekst in het water viel lag in ieder geval niet aan het Nederlands Kamerkoor.

Korngold

Erich Korngold boekte in 1917 een weergaloos succes met zijn opera 'Die tote Stadt'. Een succes dat zich tot aan zijn dood in 1957 nooit meer heeft herhaald. Na de Tweede Wereldoorlog kwam hij uit Amerika terug in de hoop dat hij met zijn symfonie Europa zou kunnen heroveren. Het is hem niet gelukt. Korngold is een uitstekend technicus, het componeren lijkt hem geen moeite te kosten. Hij hanteert de vormen met vakmanschap, maar in die vijftig minuten durende symfonie heeft hij bar weinig te melden. Het boeiendst zijn die passages die gecomponeerd lijken als achtergrondmuziek voor tekenfilms. Dat is niet zo verwonderlijk, in Amerika werkte Korngold met succes voor de filmindustrie. Als Korngold de moed had gehad het rode potlood te hanteren om de symfonie flink te bekorten, zou het klinkend resultaat wellicht beter te verteren zijn geweest dan nu het geval was. Het Residentie Orkest bleek goed met Anne Manson te kunnen werken, zij zal ongetwijfeld nog wel eens bij het orkest teruggevraagd worden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden