Trio Bier - de passie der jacht, niet de vangst

'Trio Bier' speelt zaterdag op de Amsterdamse Uitmarkt (om 20.15 en 21.15/Muziektent Rokin) en op 31/8 in Paradiso tgv de Amsterdammers cd-presentatie. 'Verspilde Tranen' werd uitgebracht door Colums Records (290295).

Verhalen zingen met passie, dat doet Trio Bier. De hand beroert accordeon, gitaar en slagwerk. Het woord is aan een zanger die met knikkende stem het levenslied nieuwe inhoud verleent. Bitter en droef ontroert dit viertal de luisteraar met verhalende liedjes, die als driedimensionale poëzie hart en ziel verwarmen. Het Amsterdams Kwartet bracht onlangs met zijn debuut 'Verspilde tranen' de mooiste Nederlandstalige plaat sinds jaren uit. De passie van Trio Bier beweegt zich rond het oeuvre van Jacques Brel, Jeroen Brouwers, Bob Bouber en Bob Dylan. Volgens tekstschrijver/componist Rini omdat 'we hetzelfde voelen'. “Het leven is al onzin, daarom gaat 't om je eigen zingeving aan het leven”.

Zaterdag staan ze op de Uitmarkt; volgende week spelen Rini Dobbelaar (accordeon/gitaar), Jan Eilander (zang), Rob Ero (slagwerk) en Roelf ter Veld (gitaar) in Paradiso ter gelegenheid van de presentatie van 'Amsterdammers'. Een cd waarop veertien Amsterdamse bands hun passie voor Mokum belijden.

Doorgaans speelt Trio Bier in café's, op bruiloften en partijen. Jan: “Als het goed gaat dan is het echt dweilen, we gaan waanzinnig te keer, dat is de rock & roll aan ons. We springen op tafels, hangen aan plafonds. We begonnen ooit als een cover-bandje, met liedjes van Koos Alberts, Peter Koelewijn en André Hazes. Toen we in het voorprogramma speelden van een groep met soortgelijke muziek dachten we 'die zijn lang niet zo goed als wij, maar ze schrijven wèl hun eigen nummers'. Daarom zijn we zelf gaan componeren. Rini: “De liedjes die ik schrijf zijn een soort ontmoeting in de marge. Ik ben een grote fan van Dylan, van Jacques Brel, van Jeroen Brouwers. En ik ben een stadsmens. Als wij met zijn vieren spelen komt dat er precies uit. Het gaat zonder afspraak, we hebben hetzelfde gevoel. Je zingt een lied met je hart, met respect”.

Jan: “Trio Bier betekent voor mij een mix van rock & roll en smartlap. Dat heeft met vroeger te maken, met wat we thuis zongen en waar je mee opgroeide. Eerst waren het Hullekie Dullekie en Johnnie Hoes op de radio, eenmaal ouder werd het rock & roll en nu een combinatie van beide”.

De debuut-cd van Trio Bier markeert een kruispunt in de vaderlandse lichte muziek-historie. Hun allesbehalve verspilde tranen vallen het best op te vangen onder de noemer 'bluesette'. De groep put uit een historisch muziek-mozaïek met een zielknakkende integratie van blues, rock, musette en smartlap als resultaat. Op 'Verspilde tranen' materialiseert zich de essentie van het levenslied. Vol overgave en met het juiste tikkeltje distantie bezingt Trio Bier de droesem van het bestaan. 'Geen man, geen veilige armen, dit leven eiste zijn tol. / Dus viel zij voor de charme van het heertje alcohol' ('Danseres'). Of: 'Kijkend in de spiegel zie ik jouw ogen in mijn gezicht, / de kleur van weemoed rust in onze haren. / Tijdloos staan wij daar, als een woord in een gedicht. / Samen, samen, samen, staren' ('Samen').

Bij Trio Bier ontmoet de smachtende soul van Otis Redding als vanzelfsprekend het larmoyante levenslied van Jacques Herb. Rini: “Dat komt door het eerlijke, want je kunt ook opzettelijk een valse snik in je stem stoppen omdat je denkt hier gaat 't naar mineur toe”. Jan: “Mijn stem heeft van nature al de neiging om over te slaan, maar niet naar het pathetische toe”. Drummer Rob mengt zich in de discussie: “Vroeger had ik niks met Willie Alberti en Johnnie Jordaan, mijn hobby heette Nederbeat. Daar komt onze versie van 'Meneertje pils' vandaan, een lied van Bob Bouber. De man die ook 'Ik heb genoeg van jou' en 'Ik heb geen zin om op te staan' componeerde. Twintig jaar lang speelde ik in een oude stijl rock & roll-band. Die ging onlangs ter ziele want de zanger werd grootvader. Er sloop iets vermoeids in, de passie verdween. Nu beleef ik weer dezelfde lol met Trio Bier”.

Ongemerkt zet Trio Bier met 'Verspilde tranen' een volgende stap in de ontwikkeling van de Nederlandstalige muziek. Met naturel voegt de groep de erfenis van Johnny Jordaan, Peter Koelewijn, Bob Bouber, Jacques Herb en The Scene tot een nieuw geheel samen. Ze ontbeert de gekunstelde imitatiedrang van Rob de Nijs, ontloopt de schmalz van De Zangeres Zonder Naam en is wars van de opgepepte nieuwlichterij van René Froger en consorten. Nee, Trio Bier gunt een hoofdrol aan de accordeon en bouwt daarmee voort op de Parijse musette-traditie, die we ook van het Jordaanlied kennen. Spraakmakender dan De Dopegezinde Gemeente en eindeloos overtuigender dan Jan Rot, die in hetzelfde genre opereren. Tegelijkertijd integreert Trio Bier de verworvenheden van de singer/songwriter uit de pop en het anarchistische van de vroege rock & roll. Gevoegd bij hun passie voor literatuur ontstaat een surplus, dat hooguit door de Krankenhaus-cd van De Kift wordt geëvenaard. Daarmee bracht dit Zaans collectief in 1993 een ode aan de literaire nalatenschap van Jan Arends, Wolfgang Borchert en Erich Maria Remarque. Een serieuze ondertoon ontbreekt bij Trio Bier maar wordt gecompenseerd door een zelfde muzikale verbeeldingskracht. Passie in plaats van engagement viert de boventoon. En, alle nummers op 'Verspilde tranen' bezitten een clou als een gedicht op muziek. Trio Bier legt de wortels bloot van de zuidelijke muziek in de Noorderlijke Nederlanden. De fotos in het cd-boekje zijn genomen in het gerafelde landschap van de Antwerpse haven.

Toch belichaamt Amsterdam hun passie, gegoten in het lied 'Oude wolf':

Amsterdam, jij oude wolf ik loof jou niet om je grachten, maar om de vrijheid die mij bevrijdt van het kwaad in mijn gedachten.

Rini: “De reden dat ik Amsterdam een 'oude wolf' noem is omdat je er solitair kunt leven maar ook weer in een groep”. Jan: “Je kunt in de liedjes die Rini schrijft eerst binnenkruipen en daarna uitspatten. Verhalende liedjes hebben mijn voorkeur. Dat heeft te maken met mijn journalistieke achtergrond. Ik bezit grote affiniteit met de nieuwe stijl, met het spaarzame taalgebruik van mensen als Vaandrager”. Rini: “Ik houd daarnaast van hermetisch taalgebruik. Daarom is 'Vogel' mijn favoriet. De tekst handelt niet over een persoon, maar over een beeld, over hoe je de wereld ziet. Mij gaat het om de passie van de jacht en niet om de vangst. Ik ben een groot fan van Jeroen Brouwers. Ik heb met hem gecorrespondeerd en ben bij hem thuis geweest. Ik vind hem een geweldig schrijver, maar ken niet meer de aandrang van 'ik moet die man spreken'. Daarom wil ik mijn andere idool Bob Dylan nooit ontmoeten. Want wat moet je daarna? Brel is dood, Brouwers heb ik om zo te zeggen 'gehad' en Dylan betekent 'einde jachtverhaal'. Het leven is onzin, het gaat om de zin van het leven. Met zijn vieren voelen wij hetzelfde, dat is de kracht van Trio Bier”.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden