Tribune

In een grote fauteuil verdwijnt een man. Hij is in de zeventig en al jaren ziek. Voordat hij ziek werd, was hij groot en sterk. "Het bakt aan", zegt hij. "Het wordt niks meer." Ik knik. "Ik heb het met de dokter over euthanasie gehad. Ik heb vier kinderen en ik hou zielsveel van hen allemaal en juist daarom wil ik met je spreken." Ik knik opnieuw. Zijn vrouw, naast hem op een keukenstoel, klopt op zijn knie.


"Ze zijn heel verschillend", gaat hij verder, "en ik wil straks geen discussie of onenigheid." Ik pak pen en papier uit mijn tas. "Vaders wil is wet, wat ze ook denken, zo gaat het gebeuren als ik dood ben", zegt hij. En lacht. "Ik weet dat ieder het op zijn eigen manier goed bedoelt, maar de meningen lopen bij hen altijd zo ver uiteen, dat kan nooit eenduidig worden. Ik wil dat je alles opschrijft. Ik zal het ondertekenen. Zodat het duidelijk is voor de kinderen dat ik dat echt wil." "Ik ben er klaar voor", zeg ik. "Ik wil gecremeerd worden." Hij zucht en valt stil.


"Hij heeft altijd vrijwilligerswerk gedaan bij de voetbalclub", neemt zijn vrouw het gesprek over. "Allerlei klusjes, kantine schilderen, lijnen trekken. Hij was er vrijwel elke dag. Er zal van de voetbalclub wel iemand willen spreken."


Dankbaar kijkt hij zijn vrouw aan en vertelt verder: "Mijn zoons voetbalden als kind bij de club en toen mijn dochters ook wilden voetballen, ben ik het eerste damesteam van de club begonnen."


"Wil je dan straks op weg naar het crematorium langs dat voetbalveld met de stoet?" vraag ik. "Nou zeg, dat gaan we niet doen", zegt zijn vrouw. "Ik vind het prachtig, ik zou dat heel graag willen", zegt haar man. "Ze zijn bezig met een nieuwe tribune en dan heb ik die toch nog een beetje gezien." Ze trekt haar schouders op. "Wat een onzin, wat heeft dat nou voor nut? Maar als jij het wil." Hij kijkt glimlachend naar haar. "Haar praktische, nuchtere benadering heeft ervoor gezorgd dat ik al die tijd thuis heb kunnen blijven."


Na een week belt zijn vrouw op. "Hij is overleden", zegt ze. "Hij heeft zich grootgehouden toen je kwam, daarna was er niets meer van hem over."


Als ik de kinderen die middag vertel dat alles al geregeld is en alles vaststaat, reageren ze verbaasd. "Jullie vader heeft dit bewust en uit liefde voor jullie gedaan", zeg ik. Twee kinderen vinden het 'typisch papa', één vindt het best handig, en de ander vindt het wel mooi.


Bij de voetbalvereniging gaat de vlag halfstok.


Op de dag van de uitvaart rijdt de familie achter de rouwauto het terrein van de voetbalvereniging op en stopt bij de kantine. Daar stappen ze uit. Gezamenlijk lopen we achter de rouwauto aan en maken een rondje langs de trainingsvelden. Een groep clubleden voegt zich bij ons.


We komen langs het hoofdveld en zien aan de overkant de nieuwe tribune. Een bord is aan de tribune bevestigd. Op het bord staat de naam van de man. Een eerbetoon van de vereniging. Zijn vrouw ziet het en schiet vol. De clubvoorzitter stapt op haar af. "Dit is nog wat provisorisch, maar er komt een officieel bord. De tribune zal voor altijd zijn naam dragen."


De kinderen en zijn vrouw zijn het erover eens dat dit prachtig is.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden