Tribale oorlogsdans onder een dun laagje clownerie

DANS

Separate Ways Nederlands Dans Theater ****

De twee werken in 'Separate Ways' van het Nederlands Dans Theater (NDT) zouden niet méér van elkaar kunnen verschillen. Twee kanten van hetzelfde spectrum van wat het dansgezelschap in huis heeft: dansers die een gooi kunnen doen naar de titel 'beste van de wereld', én de wil om steeds voor nieuwe uitdagingen te staan. Het tonen hoe gevarieerd en spannend contemporaine dans vandaag de dag kan zijn, is misschien wel de grootste verdienste van dit programma.

Huischoreografen Sol León en Paul Lightfoot hebben met het nieuwe werk 'Shut Eye' een echt 'signature'-werk afgeleverd in een stijl die NDT, na ruim 25 jaar met het duo te hebben gewerkt, als een handschoen past. Deze dans is hypergecultiveerd en esthetisch tot op het bot, maar ook zó goed theatraal vormgegeven dat ze de potentie heeft om flink tot op datzelfde bot te kruipen.

Een duet van Jorge Nazal en Meng-Ke Wu baant voor ons de weg in een universum waarin een massieve deur af en toe een stukje opengaat, alsof een ontbrekende dimensie zich openbaart. De dansers die om het hoekje komen piepen, zouden vlagen herinneringen kunnen representeren, echo's uit het verleden. Maar ook losgeslagen puntjes in de ether, voor wie ruimte en tijd geen rol meer spelen. De volle focus ligt hiermee op het gevoel, dat is doordrenkt met nostalgie en (liefdes)pijn. Fabuleus als altijd is het lichtspel, deze keer zwart-witte vloeistofdia's als geestverschijningen in menselijke figuren.

De esthetiek en poëtische benadering van het leven staan haaks op het andere werk van dit programma, 'Clowns' van de Israëlische choreograaf Hofesh Shechter. Rauw, organisch en 'in your face' is dit werk, dat de stompzinnigheid van barbarij aan de orde stelt. Dat Shechter in een vorig leven drummer was, kun je horen in de door hemzelf gecomponeerde muziek waarin een basaal ritme de beweging hartslag geeft.

Op deze steeds dreigender wordende doffe beat, zijn de dansers clowneske lappenpoppen in een zwoele cadans van kwaad. In niets-aan-de-hand-dansjes zeten ze denkbeeldige geweren op elkaars hoofden, of snijden ze met een vingerbeweging elkaars halzen af.

Dat de beweging zo casual is (hoewel strikt gechoreografeerd) met verwijzingen naar volks- en tapdans, maakt de impact alleen maar groter: we kijken naar een tribale oorlogsdans onder een dun laagje 'onschuldige' clownerie. Zo kan hedendaagse dans dus ook zijn: maatschappelijk, actueel, onvermijdelijk.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden