Interview

Triatleet Rachel Klamer leidt voor het eerst 'een normaal leven', thuis in Twente

Rachel Klamer: 'Triatlon is duizenden uren maken. Die heb ik misschien nog niet.' Beeld Koen Verheijden

Na tien jaar rondzwerven over de wereld is triatlete Rachel Klamer weer thuis, waar ze haar eigen plan trekt.

Of ze het licht wat feller mag doen, vraagt Rachel Klamer aan het zwembadpersoneel. De 27-jarige triatlete staat op deze donderdagmiddag aan de kant van de Dorper Esch, het zwembad in het Overijsselse Denekamp. Het bad is open, maar het is er zoals wel vaker pikkedonker. Misschien moet het gedimde licht de gaten in het plafond verhullen, het troebele water of de vervaagde zwarte lijn op de bodem.

Klamer weet waar het knopje zit. Ze kent het bad, dat binnenkort gerenoveerd wordt, door en door. De antieke kleedhokjes, waarvan de wanden niet verder dan schouderhoogte komen. De muffe geur van het voorraadhok, waar ze een plankje uit vist voor haar training.

Nadat ze tien jaar de wereld over trok voor haar sport, is Klamer nu weer thuis in het bad waar ze leerde zwemmen. Samen met haar Zuid-Afrikaanse vriend Richard Murray verruilde ze een internationaal triatlonteam onder leiding van de Canadese coach Joel Filliol voor het nationaal trainingscentrum van de bond in Sittard. Filliol werd bondscoach van de Italianen en had daardoor minder tijd voor de andere atleten. Het stel was bovendien toe aan iets nieuws na vijf jaar in hetzelfde team.

To do-lijsten

Maar Sittard, daar zijn ze eigenlijk bijna nooit. Klamer en Murray krijgen trainingsschema’s van de bondscoach en trekken verder hun eigen plan. Ze wonen in het  Twentse dorpje Beuningen tussen de weilanden. Alle trainingen doen ze samen.

Toegegeven, dat is niet altijd ideaal, zegt Klamer. Soms missen ze een trainer die hun techniek beoordeelt. “We kijken ook wel naar elkaar, maar het is moeilijker om feedback van je partner aan te nemen. Als hij iets zegt over mijn zwemmen weet ik heus wel dat hij gelijk heeft, maar dan heb ik zoiets van ‘wie zwemt hier nu al langer’. Hetzelfde geldt als ik iets over zijn lopen zeg. Je hebt iemand nodig die wat meer op neutrale grond staat.”

Toch bevalt Nederland zó goed dat het triatlonstel heeft besloten voorlopig te blijven. Het appartement, naast het huis van haar ouders, heeft een lik verf gehad. Er is een nieuwe bank gekomen, en er liggen nog wat fotolijstjes klaar om opgehangen te worden. Aan de wand hangt een didgeridoo, een souvenir van Klamers eerste wereldkampioenschap in Australië in 2009. De rest van het appartement wordt ingenomen door talloze triatlonspullen. Helmen en schoenen staan in de gang, trisuits hangen te drogen in de badkamer, petten van de sponsor staan tussen de boeken in de boekenkast.

“Ik heb overal to do-lijstjes rondslingeren. We zijn het nog aan het opknappen. Ik wil nog een kast in elkaar zetten. Een mooi kleed kopen.”

Murray voelt zich thuis in Nederland, al ligt er voor Zuid-Afrikaanse begrippen te weinig vlees op het bord. Gelukkig is de koffie wel goed, Murray kocht een peperdure espressomachine die de halve keuken inneemt.

Rachel Klamer in actie tijdens het WK Triatlon in Rotterdam in 2017 Beeld ANP

Klamer heeft voor het eerst in jaren het gevoel dat ze een ‘normaal’ leven leidt. Ze geniet van kleine dingen, zoals het hebben van een kledingkast. “Als je altijd maar op reis bent, trek je wat uit je koffer en denk je vaak: oh, dat had ik twee dagen geleden ook al aan. Het is fijn om mensen te kunnen groeten op straat, familie en vrienden te zien. Om te weten waar de supermarkt is, en wanneer die open is.”

Thuisbasis

Tussen de elektrische fietsen en tractoren is het triatlonkoppel een bijzondere verschijning op de rustige wegen rondom Beuningen. Sommige mensen schrikken als de twee met een noodgang voorbijracen. Klamer en Murray hebben maar een bel op hun fiets gezet, zodat ze kunnen waarschuwen als ze eraan komen. “Laatst blokkeerde een groep mensen een heel kruispunt. We belden, schreeuwden, maar ze gingen niet aan de kant. Toen we voorbijkwamen, werden we flink uitgescholden.”

Ondanks de soms povere trainingsomstandigheden, doen Murray en Klamer het dit jaar in sportief opzicht uitstekend. Klamer zette in maart de beste prestatie uit haar carrière neer met de winst in Abu Dhabi tijdens de prestigieuze ITU-World Triatlon Series. Ze is de eerste Nederlandse triatleet die op dat niveau wint. De zege voelde als een bevestiging dat ze op de goede weg zijn, na een periode van twijfel na een paar mislukte wedstrijden. Zaterdag won Klamer voor de zesde keer de triatlon in Holten.

Voorlopig blijft Beuningen richting de Olympische Spelen in Tokio in 2020 de thuisbasis, afgewisseld met trainingskampen en wedstrijden in het buitenland. Samen maken ze elkaar beter. Soms fietst Klamer in het wiel van Murray, soms ernaast.

“Als ik er doorheen zit, ga ik erachter zitten. Ik word sterker door met hem te trainen. Van mij leert hij doorzetten. Soms moet je naar je lichaam luisteren als je iets voelt, maar soms moet je doorgaan en het afmaken.”

Lees ook: 

De engel en de duivel zwemmen, fietsen en lopen met Rachel Klamer mee

Het was altijd sporten én studeren voor Rachel Klamer. Pas toen ze twee jaar geleden vol voor de triatlon koos, kreeg ze rust in haar hoofd. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden