Treurbuis

Er is een Rotterdammer vertrokken, wat ons allen in een diep moeras van treurnis zou moeten doen tuimelen. En als dit product uit Rotjeknor ook nog Trouw-tv-recensent Willem Pekelder blijkt te zijn, is er nog meer reden om de dag chagrijnig door te brengen.

Voor mij was zijn tv-column van cruciaal belang. Allereerst omdat Willem mij kon boeien maar ook omdat ik hierdoor steeds minder naar tv ging kijken. Ik liet me door hem bijpraten waardoor ik ook me heel wat nutteloze programma's bespaarde. In feite merkte ik dat ik, de laatste jaren, een groeiende aversie voor het medium en zijn programma's aan het ontwikkelen was. Uitzonderingen daar gelaten, zoals 'Nieuwsuur' en het Journaal. Ik behoor tot de categorie mensen die traditionele televisie als passé beschouwt. Over een tijdje zal bijvoorbeeld de meest succesvolle talkshow ooit, die van Sonja Barend, tot een relikwie uit een prehistorisch tijdperk worden gerekend.

Het stervensproces is met de komst van commerciële zenders, vanaf eind jaren tachtig, en de explosie van het aanbod, in gang gezet. De fatale slag wordt nu door de sociale netwerken toegediend.

Maar er is een andere reden die aan de basis van mijn scheiding van tafel en zitbank ligt: weerzin tegen groepsschrijverij. Columnisten en bloggers lijken voor hun tv-toestel collectief wortel te hebben geschoten. Zo dreig je als een soort Jan Blokker te eindigen die met zijn toestel volledig was vergroeid. Eén incident of eigenaardigheid op de treurbuis (met dank aan Gerrit Komrij voor de vondst) en zie hoe de roedel een weeklang met één stem blaft.

Dat Willem Pekelder, zoals hij gisteren in zijn laatste column meldde, niet over het geval Roosegaarde heeft willen schrijven was achteraf een juiste beslissing. Hoeveel columns, analyses, commentaren, beschouwingen over dit onbeduidende incident zijn niet geschreven? De wereld staat bijna in brand maar de meute is alleen maar bezig het aantal minuten te tellen dat de kunstenaar voor zijn plaspauze uittrekt bij 'College Tour'.

Met permissie, maar de eerste keer dat ik iemand een tv-studio boos zag verlaten, dateert alweer van 13 december 1971 (terug te vinden op YouTube). Toen had de dienstdoende spelbreker (de Franse schrijver Maurice Clavel) een elegantere formule gevonden dan het 'gezeik' van Roosegaarde en zei: 'Heren censoren, goedenavond!' Hij kwam tenminste niet terug voor de camera.

Je kunt natuurlijk ook een voorkeur hebben voor het vluchtig uitgesproken en uitgezonden parool. Ik verdiep me liever in het geschreven woord dat je als een robuuste lekkernij tussen de haakjes van je citaat laat gloriëren. Het moet Willem toch zijn opgevallen dat op de dag van zijn vertrek, kranten een eigenaardige reclame hebben geplaatst? Je ziet een foto van Jeroen Pauw met de tekst 'We gaan beginnen!' Hiermee wordt de neiging tot navelstaren van het medium goed verwoord.

Ik ben allang begonnen en heb gisteravond niet gekeken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden