Treinen doe je alleen

Sommige mensen doen iedere vakantie hetzelfde, en ze blijven het leuk vinden. Over zulke passies gaat deze serie, Vakantieliefde. Deze week Wim Binnendijk(63), vuttend voorlichter van de NS. Hij treint de hele wereld door.

,,Op mijn zestiende is mijn trein-passie begonnen. Ik zat bij de scouting en had op de wereld-jamboree in Engeland Deense scouts ontmoet. Het jaar erop ging ik ze opzoeken. Het was iets te ver voor de fiets, dus nam ik de trein.

De eerste keer dat ik de trein bewust nam, was na de Chinese Culturele Revolutie in 1966. Ik kon me aansluiten bij een groep Zweedse studenten. Eerst met de trein naar Stockholm, daarvandaan met de boot via Finland naar Leningrad. En via Moskou verder met de trans-Siberische spoorweg. In negen dagen ben ik van Moskou naar Peking getreind.

In die tijd heb ik heel Eurazië aan me voorbij zien trekken. Ik had de geschiedenis van de trans-Siberische spoorweg in mijn jeugd al gelezen, hoe ze in 1903 het laatste stukje spoor aflegden over het dichtgevroren Baikalmeer, om de Russische troepen te bevoorraden in de oorlog tegen de Japanners. Mijn trein reed om het meer heen. Je hebt heel interessante flora en fauna daar, afwijkend van wat je op die breedtegraad elders tegenkomt. Sindsdien heb ik de trans-Siberische spoorlijn nog een paar keer gedaan, de laatste keer begin jaren negentig over de zuidtak. Toen de betrekkingen tussen China en Rusland eindelijk normaliseerden hebben ze het laatste gat van vierhonderd kilometer tussen Alma Ata en Urumchi gedicht. Dat is een heel interessante route want die volgt een van de zijderoutes. De reis duurde ongeveer twee weken. In de nacht reden we drie-, vierhonderd kilometer; overdag stonden overal bussen of taxi's klaar voor een excursie.

Verder heb ik Afrika doorkruist, van Alexandrië naar Kaapstad. En Australië en Nieuw-Zeeland natuurlijk. In Latijns-Amerika ben ik ook redelijk vaak geweest en heb ik de leuke spoorlijnen gehad, die nu bijna allemaal gesloten zijn. En ik heb de zuidelijkste spoorweg ter wereld ontdekt, een vergeten gevangenislijntje van twintig kilometer in de zuidelijkste stad ter wereld, Ushuaia op Vuurland. Toen ik er kwam, reed hij niet meer. Je kon dwars door het dak van de locomotief heenkijken. Een jaar of vijf geleden is die spoorlijn nieuw leven ingeblazen. Ik ben nog eens van plan om terug te gaan en die spoorlijn alsnog te doen en dan daarvandaan de catamaran naar de zuidpool te nemen.

Mijn laatste treinreis was in november. Ik reisde van Thailand naar Cambodja. Waar het kon, heb ik de trein genomen. Ik vind de trein nog steeds het ideaalste en aangenaamste vervoermiddel. Je kunt in een trein een stukje gaan lopen, je kunt naar de restauratiewagon. In een vliegtuig zit je op elkaar gestapeld.

Ik reis meestal alleen. Dat vind ik de plezierigste manier. Je komt het gemakkelijkst weg van een station, één plaatsje is er altijd nog wel, twee is al moeilijker. Je ontmoet in je eentje makkelijker mensen en omgekeerd spreken zij jou eerder aan.

Wat de mooiste treinreis was, vind ik moeilijk om te zeggen. In de loop van de jaren zijn treinreizen steeds meer hetzelfde geworden. Het spoorwegmaterieel is beslist verbeterd. Vroeger deed je er twee dagen over van de Franse grens naar de pont naar Marokko, nu ben je in een halve dag Spanje door. En Parijs is vanuit Nederland een kikkerwip geworden met die Thalys. Alleen is er minder plek voor nostalgie en dat is jammer.

Wensen heb ik ook nog altijd: in Zuid-Afrika zijn nog wat interessante treinreizen te maken, met de Blautrein en de Shongololo Express, met excursies overdag en dineren en slapen in de trein.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden