Trauma

,,Als ik nou zo ga zitten?'', denk ik en voor de duizendste keer verander ik mijn houding. Want ach, je weet hoe dat gaat: slapen in een bus. Niet. Telkens kom je erachter dat de houding die vijf minuten geleden zo ideaal leek, en waar je bijna patent op aan wilde vragen, je toch pijn bezorgt in lichaamsdelen waarvan je niet eens wist dat je ze had. Gefrustreerd jongleer ik met mijn ledematen en spreid een lenigheid ten toon waar de leer van Kama Sutra bij verbleekt. Desondanks is het enige dat ik in slaap krijg mijn rechterbeen.

Ik kijk naar de rode cijfers voor in de bus. 04.00 uur. Ik gaap niet. Ik kijk naar buiten en gaap nogmaals niet. De jongen naast me die drie uur geleden nog klaagde dat hij de slaap nooit kan vatten in een bus, ronkt nu als een gek. Ik heb een hekel aan mensen die hun beloftes niet nakomen.

Als ik zie dat ook de rest van de bus onder zeil is, komt langzaam een gevoel van vroeger naar boven. Ja hoor, daar is-ie: het iedereen-slaapt-behalve-ik-trauma. Mensen die als kind met een broer of zus in een tentje hebben geslapen, zal dit wel bekend zijn. Want zo gaan die dingen: je spreekt af dat je tegelijk in slaap zal vallen maar terwijl jij nog geanimeerd zit te praten, wordt het naast je akelig stil en als je de persoon een zetje geeft krijg je nog slechts een gesnurk als antwoord. Een enorm gevoel van zelfmedelijden en eenzaamheid is het gevolg.

Net als vroeger kijg ik de neiging uit pure nijd de verrader naast mij wakker te porren. Maar ik weet me te beheersen. Tenslotte is dit een van de leuke dingen van reizen -dat het zo lekker kan tegenvallen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden