'Trauma's zijn er in soorten en maten'

Lucia de Vries woont en werkt in Kathmandu. Voor Trouw houdt ze deze week een dagboek bij.

De bovenverdieping is nu opgeruimd maar in de keuken en beneden is het nog altijd chaos. In de keuken heeft de inhoud van een fles sojasaus zich vermengd met bergen bloem, rijst, linzen en onidentificeerbare etenswaren. In het kantoor beneden ligt overal glas. Terwijl ik aan het schrobben ben, besluit ik meteen maar de rommelkasten op te ruimen. Da's goed tegen trauma's, lijkt me.

De staf van mijn organisatie Animal Nepal is inmiddels gearriveerd. Collega Uttam brengt iedere dag vrouw en kind mee: zijn vrouw Poonam durft niet meer alleen te zijn. Terwijl ik verder ga met opruimen vraag ik of ze thee wil zetten. Na een kwartier hangt ze aan de telefoon en lijkt geen aanstalten te maken.

"Poonam, ik maak zelf die thee wel", roep ik, en zet water op. Even later loopt ze binnen. "Ik wist niet hoeveel koppen thee jullie wilden", zegt ze. Ik loop naar buiten om stoom af te blazen. En realiseer me dat ze getraumatiseerd is en dat de meest eenvoudige handelingen een opgave zijn. Trauma's komen in alle soorten en maten.

Ik maak een ommetje en kijk even binnen bij Yellow House, het restaurant van vriendin Nayantara. Zij en Soham coördineren de hulpverlening door vrijwilligers. Soham vertelt: "We hoorden dat mensen in een dorp verderop niks te eten hadden en we reden er zondag met wat flessen water en broden naar toe. Een dag later zaten hier vijftig vrijwilligers. Vandaag zijn het er honderdvijftig."

Ik word gebeld. Of een gezin bij me mag bivakkeren voor een paar nachten. Ik heb al eerder een gezin van acht in de tuin gehad en zeg het liefst nee. Want het betekent sjouwen met matrassen en dekens, eten koken, water oppompen, huilende kinderen... Ik voel me meteen schuldig. "Ok dan."

Het gezin blijkt een Nepalese vrouw met meisje van anderhalf te zijn. Ze zijn alles kwijt. Haar man is naar zijn ouders om een tijdelijk onderdak te bouwen.Ik laat de vrouw de kamer zien en ze is geschokt. "Mag ik onder je bed slapen?", vraagt ze. Nu is het mijn beurt om geschokt te zijn. De vrouw zegt niet alleen te durven slapen. Ik twijfel, maar kies dan resoluut voor mezelf. "Je mag overal slapen maar niet op mijn kamer", zeg ik. Ze ligt nu in de kamer hiernaast. Het meisje slaapt al.

Lees hoe Lucia de Vries de eerste dagen van de aardbeving doorstond op www.trouw.nl

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden