Opinie

Traub snottert als Hazes

In zijn grote multi-medium project 'Wayn Wash' heeft de Vlaamse toneelmaker Wayn Traub, of hoe deze wijndruif ook in werkelijkheid moge heten, van het Antwerpse Toneelhuis de gelegenheid gekregen voor een trilogie waarin theater, film en muziek even vernuftig als sloerie-achtig acte de présence geven.

Het eerste deel, 'Maria-Dolores', was in het afgelopen seizoen te zien en wordt op dinsdag 28 september hernomen in de Rotterdamse Schouwburg. Het tweede deel, dat naar Johannes de Doper is vernoemd, ging op 16 september in de Bourla-schouwburg in Antwerpen in première. In het volgende seizoen mogen we een derde deel onder de titel 'Maria Magdalena' verwachten.

De bijbelse titels van Traubs creaties hebben nauwelijks tot niets van doen met deze figuren. Ze vormen een handvat voor de bedenker van de voorstelling om een warrig maar verleidelijk verbond te sluiten tussen film, toneel en muziek.

In drie stromen komen deze disciplines op de toeschouwers af. De film is een spannende whodunit over de moord op de eerwaarde priester Henrotte, wiens hoofd even jammerlijk als dat van Johannes van de romp gescheiden wordt na een gemaskerd bal in een drama van jaloezie en seksuele perversie.

Het gemaskerd bal vormt de verbinding met het toneel: een dierfabel à la Fontaine die gespeeld wordt door de actrices Marie Lecomte en Simonne Moessen over de vos, de uil, de slang en de stier, een zwaar op rijm gezette vertelling.

Door de diermaskers van Fredy Porras blijft deze wat geforceerde manier van theater intrigeren, hoewel de vertelling min of meer een ondergeschoven kindje blijft bij het grote verhaal, het proces tegen Marie, gespeeld door Lecomte, en verdacht van de moord op Henrotte, en de in duigen vallende aanklacht van de officier, gespeeld door Moessen.

Naast deze twee hecht en vernuftig verbonden onderdelen van de voorstelling, is er de muziek: lekkere kwijl- en dreinmuziek van niemand minder dan het 67-koppige Vlaamse Radio Orkest onder dirigent Dirk De Caluwe.

Daarnaast worden de emotionele registers wijd opengezet door de 'opnamen' van de zanger Jean Baptiste, die in Belgenland door de makers vergeleken wordt met een Edith Piaf of Jacques Brel, maar ten onzent meer overeenkomt met de zojuist, en ook al jong overleden André Hazes. Het lied 'Mon amour, mon aimée, mon amante' snijdt door de zielen heen, vertolkt door Traub zelf met een onvoorstelbare hoge falset stem.

Zijn smachtende jongenssopraan vibreert melancholiek in de laatste beelden van deze ongegeneerd slik- en slijmerige voorstelling, waarvoor je je als jezelf respecterend criticus wellicht zou moeten schamen. Ik vond het heerlijk.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden