Recensie

Transition Festival: geen grote ontdekkingstocht, wel veel goede muziek

Gitarist Jeff Parker Beeld RV

Jazz
Transition festival
TivoliVredenburg, Utrecht
***

Vanaf het prilste begin is jazz als genre in ontwikkeling gebleven. Honderd jaar geleden kwam de eerste jazzplaat uit. Sindsdien is zoveel veranderd dat wat jazz nu eigenlijk is voor menigeen ongrijpbaar blijft. 

De laatste jaren is er weer meer publieke aandacht voor jazz en met name de nieuwste ontwikkelingen staan in de belangstelling. Verschillende festivals belichten de nieuwe aanwas, zoveel zelfs dat je je kunt afvragen of niet te veel op de nieuwste jazz wordt ingezoomd. Dat het genre in ontwikkeling is en blijft, betekent niet dat zich wekelijks nieuwe sensaties melden.

Een van die festivals, Transition in het Utrechtse TivoliVredenburg beleefde afgelopen zaterdag de tweede editie. De gekozen naam is denkvoer: bevindt jazz zich daadwerkelijk in een overgangsfase? Sommige van de geprogrammeerde acts wekken de suggestie van wel. De genregrenzen zijn vloeibaar geworden. 

Bigyuki

Acts als Thundercat, Miles Mosley en BIGYUKI putten uit vele bronnen waarvan jazz niet per se de belangrijkste is. Bigyuki was de interessantste. Toetsenist Masayuki 'Bigyuki' Hirano zorgt zelf voor weelderige, haast romantische melodielijnen met veel herhaling. Daar mengt gitarist Randy Runyon Jr. riffs doorheen die aan indiepop doen denken terwijl drummer Lenny Reece er snoeiharde hiphopbeats bij speelt.

Wat in die muziek ook doorklinkt, is een grotere behoefte aan controle. Weinig wordt aan het toeval overgelaten. Dat zie je ook bij twee acts die aandacht besteden aan een ondergeschoven kindje in de jazz: de podiumpresentatie. Het Britse GoGo Penguin speelde live muziek bij de beroemde film Koyaaniquatsi. 

Niet de originele muziek van Philip Glass maar een eigen variant die minder dreigend en melancholieker is. Een goede vondst goed uitgevoerd, al blijft het trio ietwat tam. De Franse saxofonist Guilaume Perret stuurt met zijn sax een saxofooninstallatie aan. Het ziet er sensationeel uit, maar klinkt veel minder avontuurlijk dan je zou denken.

Andere  klankkleuren

Een grote ontdekkingstocht was het festival dit jaar niet. Goede muziek was er gelukkig wel. De meeste indruk maakten twee Amerikaanse groepen uit Chicago. De ene, rond gitarist Jeff Parker kwam het dichtstbij iets nieuws. De manier waarop zij elektronica inzetten, zorgt namelijk voor echt andere klankkleuren dan je gewend bent. Een mooi project zowel intiem als intens. 

Saxofonist Steve Coleman is allesbehalve nieuw. In de jaren tachtig experimenteerde hij al met jazz en hiphop. Nu overrompelde hij met muziek die zowel strak als vrij was. Dat laatste moeten de nieuwkomers nog van hem afkijken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden