Trainer met passie

Zijn vlak voor de Australian Open overleden moeder nam hem vaak mee naar de Mississippi. Gloria Connors wees dan naar de overkant en zei: „Daar wonen de rijke mensen. Daar moeten wij ook terechtkomen Jimmy.”

Dertig jaar later ging Andy Roddick, negen jaar oud, met vader Jerry naar de US Open. Zonder geldzorgen, zonder jaloezie op mensen die het beter hadden dan hij, maar wel met zijn eigen dromen. De jonge Andy zat op de tribune bij een wedstrijd van Jimmy Connors en genoot zich suf. „Het was tennis als een rockshow”, zo zou hij het later omschrijven.

Inmiddels hebben de straatvechter en het rijkeluiszoontje elkaar gevonden. Sinds medio vorig jaar is de 54-jarige Connors de coach van Roddick (24) die op de tennisranglijsten ver weg was gezakt, maar die in het gezelschap van zijn oude tennisheld helemaal opfleurde.

Tot gisteren. Tot het verschrikkelijke pak slaag dat hij in Melbourne in de halve finale van Roger Federer kreeg.

De moeder van Jimmy Connors had daar aan de ’verkeerde’ kant van de Mississippi, in hun woonplaats Belleville, Illinois, dure huizen in het vizier en dollartekens in de ogen. Jimmy begreep de boodschap. Toch tenniste hij nooit voor het geld.

Jimmy tenniste om te winnen. Een wedstrijd zag hij als een bokspartij. Hij danste over de baan, bespeelde het publiek, deelde af en toe een venijnige tik uit en sloeg toe op het moment dat zijn tegenstander dolgedraaid en murw was.

Jimmy tenniste omdat hij niets anders kon. Maar vooral omdat hij niets liever deed.

Op veertigjarige leeftijd speelde hij zijn laatste grand slam in New York. Hij werd in de tweede ronde uitgeschakeld in zijn lievelingstoernooi, dat hij vijf keer op zijn naam schreef. Op Wimbledon zegevierde hij twee keer, samen met de Australian Open (in 1974) bracht dat het totale aantal grandslamzeges op acht; het aantal toernooizeges dat hij won is met 109 nog steeds ongeëvenaard.

Bijna drie jaar na zijn afscheid op Flushing Meadow kreeg hij spijt en speelde de destijds 42-jarige nog een paar profpotjes in het Duitse Halle. Niet voor het geld, maar uit liefde voor de sport.

Natuurlijk versleten de cynici hem voor zielepoot. Maar je bent toch pas zielig als je de dingen die je heel graag wilt, niet meer doet?

De man die niet zonder publiek leek te kunnen, die gek was van aandacht, trok zich vervolgens terug. Hij werd wel eens ingehuurd als tenniscommentator, liet zijn gezicht wel eens zien op de grote toernooien en sloeg – ondanks een kunstheup – nog wel eens tegen een balletje. Maar ver weg van de camera’s. Of in ieder geval erachter.

Tot Roddick hem benaderde. „Andy heeft dezelfde ambitie en wilskracht als ik had. Daarom voel ik me tot hem aangetrokken. Daarom ben ik aan deze klus begonnen”, legde ’Jimbo’ eerder uit.

„Jimmy kon een tennisstadion betoveren. Het is mooi dat een grootheid als hij een bijdrage levert aan het tennis. Met zijn aura geeft hij de sport weer nieuw elan”, aldus de werkgever én fan.

Roddick gaf toe dat het even wennen is om je idool in je eigen huis in zijn pyjama tegen te komen. „Hij sliep gewoon in mijn huis. In een van de logeerkamers. Als we hadden getraind, pakte hij een biertje uit de koelkast en plofte neer op míjn bank”, vertelde Roddick haast verlegen. „Soms moet ik mezelf echt in de arm knijpen Moet ik echt tegen mezelf zeggen: Doe normaal. Stel je niet aan. Je bent geen fan. Hij is je trainer.”

Roddick, de nummer een van de wereld van november 2003, viel na Wimbledon 2006 uit de toptien. Aan de hand van Connors kende hij een goede herfst. Hij stond in de finale in Indianapolis, hij pakte de titel in Cincinnati en haalde de eindstrijd van de US Open – niet slecht voor een speler die sinds oktober 2005 niets meer had gewonnen.

Roddick doet niet geheimzinnig over het recept voor zijn succesvolle comeback. Hij raakt niet uitgesproken over het heilige vuur van zijn coach. „We weten allemaal hoe je een wedstrijd moet winnen, maar soms mis je wel eens de motivatie. De passie die Connors op de baan etaleert is enorm. En het is besmettelijk”, aldus Roddick.

De straatvechter en het rijkeluiskind hebben elkaar gevonden. En gaan steeds meer op elkaar lijken. Roddick ging wel eens tekeer. Als een verwend kind, welteverstaan. Maar verwende kinderen winnen geen bokswedstrijden, zo leert Connors hem nu.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden