Trainer Günther Bosch: Becker kan het onmogelijke mogelijk maken

LONDEN - In juli 1992 leidde Boris Becker zijn huidige vrouw Barbara Feltus rond op het Wimbledon-complex. Starend over het gras van het centre court zei hij slechts één ding tegen haar: “Hier ben ik als tennisspeler geboren, in 1985.”

FRED BUDDENBERG

De gedachten van Becker dwaalden af naar die gedenkwaardige 7 juli, tien jaar geleden alweer. Daar stond hij, zeventien jaar jong, met de Wimbledon-bokaal in zijn handen. Ook Günther Bosch denkt nog vaak aan die dag terug. Daar stond hij in de Players Box, als coach van de nieuwe Wimbledon-kampioen. “Het was een fantastisch moment”, erkent Bosch, die vol trots de inscriptie op de achterkant van zijn gouden horloge laat zien: '7 juli 1985, Wimbledon', met de initialen I.T. en B.B. Van Ion Tiriac, de Roemeense Becker-ontdekker en van Boris Becker zelf. “Vaak als ik het horloge afdoe, komen de herinneringen als vanzelf weer boven.”

Voor de hele wereld en ook voor de in Roemenië geboren tennistrainer kwam het eerste Wimbledon-succes van Becker als een complete verrassing. Natuurlijk liet hij die twee weken in Londen grasttennis van een andere orde zien, maar in de ogen van Bosch speelde ook de factor geluk een grote rol. Het had niet veel gescheeld of de vierde ronde was destijds het eindstation geweest. “Tegen Tim Mayotte ging hij door zijn enkel”, diept Bosch op. “Hij stond op het punt Mayotte de hand te schudden, maar ik bleef schreeuwen dat hij verder moest spelen. Het tekende Becker toen al dat hij dat duel in vijf sets won.”

De emotionele ontlading na de gewonnen finale tegen Kevin Curren was enorm, maar in sportief opzicht hechtte Bosch meer waarde aan de tweede Wimbledon-titel, die Becker een jaar later aan de Church Road veroverde. “Dat succes was echt geprogrammeerd”, aldus Bosch. “Na zijn nederlaag tegen Mikhael Pernfors in de kwartfinales op Roland Garros, zijn wij direct naar Engeland vertrokken. We hadden een draaiboek opgesteld en alles klopte, tot in de kleinste details. De bevestiging van het eerste succes was zowel voor Becker als voor Tiriac en mij een geweldige ervaring.”

Een jaar later maakte Bosch de grootste deceptie van Becker op Wimbledon (een nederlaag in de tweede ronde tegen Doohan) niet meer als coach mee. In januari 1987 kwam er na het Grand Slam-toernooi van Melbourne een einde aan hun samenwerking. Volgens Bosch liepen hun denkwijzen over het coachen te ver uiteen. “Hij wilde met zijn toenmalige vriendin Benedict naar drie toernooien in de Verenigde Staten en ik hoefde hem daarna alleen voor de Davis Cup te coachen. Op die manier wilde ik niet werken. Een coach moet continu bij zijn pupil zijn.”

Spijt van die beslissing heeft Bosch nooit gehad, het geeft hem af en toe een goed gevoel dat hij een van de weinige trainers is die niet door Becker is weggestuurd. “Alleen Bob Brett is ook op eigen initiatief opgestapt, alle anderen moesten weg”, zegt Bosch, die tegenwoordig werkzaam is als trainer op een internaat in Salzburg. Andrew Ilie, de Australiër die op Roland Garros won van Richard Krajicek, is een van zijn pupillen. Bosch: “Ilie heeft dezelfde kwaliteiten als Becker toen. Maar een tweede Becker wordt hij niet”. Waarom niet? “Omdat hij uniek is. Als Becker speelt, waar ook ter wereld en tegen wie dan ook, is er altijd iets aan de hand.”

Als televisie-commentator heeft de 58-jarige Bosch de meeste partijen van Becker op de voet gevolgd. Nooit zal hij de Masters-finale van 1988 tussen Becker en Ivan Lendl in Madison Square Garden in New York vergeten. Hij versloeg die partij voor televisie als een soort waarzegger. “In de tiebreak van de vijfde set vertelde ik van te voren hoe ieder punt gespeeld ging worden”, zegt Bosch. “Ze speelden ieder punt zoals ik had voorspeld. De mensen vonden dat utopisch, maar ik kende Becker en Lendl zo goed dat ik precies wist wat ze gingen doen.”

Volgens Bosch houdt Becker zich altijd nog aan een aantal regels uit de periode van zijn eerste Wimbledon-successen. Zo leest hij tijdens het toernooi geen kranten en speelt hij in de week voor Wimbledon geen toernooi. Natuurlijk is het Bosch ook niet ontgaan dat Becker is veranderd. “Hij is technisch rijper geworden en hij heeft natuurlijk veel meer ervaring”, somt Bosch een aantal positieve punten op. “Maar er zijn ook negatieve punten. Zijn spontaniteit is voor een groot deel verdwenen. Dat kan hem parten gaan spelen. Op gras is het belangrijk dat je goed kunt improviseren en dat je snel op allerlei situaties moet inspelen. Dat was vroeger zijn kracht.”

Innerlijke rust

Als Becker de 'innerlijke rust' kan bewaren, moet hij in de ogen van Bosch in staat worden geacht om dit jaar opnieuw Wimbledon te winnen. Dat zou, tien jaar na zijn eerste titel, een bijna onvoorstelbare prestatie zijn. “Maar”, zegt Bosch, “Becker is iemand die het onmogelijke mogelijk kan maken. Het moet voor hem iets bijzonders zijn en ik kan mij voorstellen dat hij er alles voor over heeft om na tien jaar weer te winnen. Ik denk dat het mogelijk is. Sampras is niet in topvorm, Agassi is geen grasspeler en met Ivanisevic weet je het nooit. En Becker heeft een goede loting, hoewel Jan Siemerink het hem moeilijk kan maken.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden