Opinie

Traag op gang, net als de symfonie van Gorecki

De avond begon al niet goed. Indringende film op televisie, ’Si le vent soulève les sables’. Afrikaanse familie vlucht de woestijn door met kameel, geiten, drie kinderen.

Gelaten zien ze eerst hun oudste zoon verdwijnen, dan de jongste, dan de geiten, dan blijft de vrouw onder een boom achter en trekken de vader en de dochter samen verder met de kameel, hun lippen wit uitgeslagen door de droogte. Geen tranen, geen violen, alleen het geluid van de wind.

Zie dan maar eens rustig door te slapen als ’s nachts de herfststorm om het huis jaagt.

Er schijnen mensen te bestaan die tijdens nachtelijke stormen dieper slapen dan ooit, genoeglijk weggekropen onder de dekens.

Ze zijn er, maar niet in mijn huis. Bij ieder windvlaag veer ik rechtop en probeer uit te rekenen hoe hoog die bomen ongeveer zijn die achter staan en waar ze terechtkomen, stel dat er een valt. Naast me op het kussen? De wind houdt de hele nacht aan. Regen klettert tegen de ramen. De buitenlamp, afgesteld om aan te gaan als er inbrekers komen, brandt onafgebroken. Pas als de wekker gaat wordt het stil.

Zie dan maar eens op gang te komen, na zo’n gebroken nacht. Er zou bezoek komen om half elf, vrienden voor wie ik teksten ga schrijven, iets met een boek. Voor die tijd moest er nog een stuk af, maar na zo’n stormachtige nacht gaat dat trager en moeizamer dan anders. Het lukt niet om dat artikel eruit te rammelen. Dan helpt muziek. Niet te drukke, niet te vrolijke, een beetje stemmig. Gorecki, de derde symfonie. Die komt ook traag op gang en als die eenmaal op gang is, bij het begin van deel twee, dan is het niet meer te stuiten. Zo moet mijn dag ook maar gaan verlopen.

De eerste maten klinken, dat bekende trage gebrom van de strijkers, en dan valt de rechter box uit. Even aan de balansknop gedraaid, en ja hoor, algehele stilte als de knop helemaal naar rechts staat. Het is niet voor het eerst en ik was al zo tevreden dat na de verhuizing alles geïnstalleerd was en alles het deed. De koperen snoeren zijn best oud en de uiteinden al heel vaak om de contactpunten van de boxen gedraaid.

Ondanks gepruts en gedraai is Gorecki nergens meer. Krijgsraad. Ja, eerst de muziek in orde, dan zullen de andere dingen vanzelf wel weer gaan.

Na lang prutsen komt er weer geluid uit beide boxen, opnieuw komt de derde symfonie van Gorecki traag op gang, en ik besluit me voor te bereiden op het bezoek. Wat moeten we bespreken, wat wil ik weten en wat gaan we afspreken.

De muziek moet ondertussen wat harder, om de regen te overstemmen die ongekend hard naar beneden komt. Mijn bezoek had er al moeten zijn. Na een kwartier geeft hun mobiel geen antwoord en is de vaste lijn steeds in gesprek. Ik weet het niet meer. Het tweede deel van Gorecki is al begonnen, Dawn Upshaw zingt en zingt en mijn dag is nog altijd bezig om wat te worden.

Als de bel gaat, excuseren ze zich. Hun dag begon niet goed en daarna ging alles moeizaam. Maar nu zijn ze er en al snel gaat het als altijd en vertelt mijn vriendin de wervelwind veel verhalen en ze laat heel veel zien tot het me bijna duizelt. Genoeg, zegt ze dan. Lijkt me ook. We spreken af dat we de week erop weer gewoon verder gaan.

Ik zwaai ze uit en vraag me af of het bestaan stormachtiger is dan vroeger.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden