Tour de France / De rol van het instinct is tot een minimum beperkt

Openlijke oppositie tegen Lance Armstrong kwam alleen van de nummer 117 van het eindklassement. De Tour van 2004 zuchtte onder de voorspelbaarheid, volgzaamheid en laf gedrag. Hoe verfrissend de opmars van nieuwe namen ook was, aan het eind bleef alles bij het oude.

PARIJS - Wie de 91ste Ronde van Frankrijk van een zonnige zijde wil nabeschouwen, mag verheugd zijn over de doorbraak op het mondiale platform van nieuwe namen. Klöden, Basso, Pozzato, Cancellara, Voeckler, Hushovd, Boonen en Karpets staan daarin centraal. Maar na de odyssee van drie weken overheerst de gedachte dat in het peloton veel hetzelfde is gebleven. Téveel.

De ondergang van Jan Ullrich in de Pyreneeën haalde veel te snel de angel uit de strijd om de eindzege. Andreas Klöden, die zich zaterdag naar de tweede plaats reed in de tijdrit rond Besançon, en Ivan Basso, nummer drie op het podium in Parijs, vulden het vacuum achter Lance Armstrong. Ullrich betaalde de tol voor een gebrekkige voorbereiding. Wie in de winter tien kilo zwaarder wordt door een royale consumptie van hamburgers en bier, kan nooit van Armstrong winnen.

Ullrich spotte gisteren, in het feestelijke défilé richting Parijs, met zijn Bourgondische imago. De grote verliezer van de Tour kwam om een glas champagne vragen bij de ploegleider van US Postal. De Duitser goot het dure vocht in één teug naar binnen. Armstrong had net daarvoor het glas zonder een slokje te nemen met een ferme zwaai in de berm gesmeten. Als het om humor gaat, staat Ullrich ver op hem voor.

Maar de Tour draait om tactiek, materiaal, voeding, planning en totale betrokkenheid. Talent is niet voldoende. Na de val van Ullrich in de Pyreneeën was het onthutsend om te constateren hoe de vermeende concurrentie van Armstrong opnieuw in gebreke bleef. Een antwoord op de suprematie van de Amerikaan is ook na vijf jaar niet gevonden. Mayo, Heras, Hamilton, Mancebo -al die veronderstelde rivalen- moesten ver voor Parijs al capituleren, mentaal of fysiek gebroken.

Een beetje stuitend was vervolgens de handelwijze van CSC. De ploeg van Bjarne Riis verdedigde liever de klassering van Basso dan het risico te nemen van een aanval op de gele trui. Toen Ullrich in de eerste Alpenetappe een soort wanhoopspoging deed, werd het pact tussen CSC en US Postal duidelijk. Rekenen is een toverwoord in het hedendaagse peloton.

Het moderne wielrennen is in toenemende mate een kwestie van regie. Renners worden via oortelefoontjes tot in detail op de hoogte gehouden. Voor de veiligheid is dat goed, maar de rol van het instinct is tot een minimum beperkt. Impulsieve opstand tegen het hermetische bolwerk van Armstrong was zinloos. Daarom lieten zijn belagers het veelal achterwege. Het zorgde voor een zouteloze Tour. In de eerste tien redelijk vlakke etappes voerden vooral de sprintersploegen het commando.

Oppositie tegen Armstrong? Ja zeker. Eén man deed gisteren in de slotrit pogingen om het feestje van de kampioen te bederven. Filippo Simeoni schond alle codes van het peloton en demarreerde vanuit het vertrek. Later, in de straten van Parijs, probeerde hij het nog eens. US Postal pakte de rebel, nummer 117 in het klassement, steeds terug en schold hem de huid vol.

Het was het antwoord van Simeoni op de actie van Armstrong op vrijdag, een smet op zijn triomf. De nieuwe legende van de Tour verlaagde zich tot het vernederen van een renner uit de marge die niet anders heeft gedaan dan de waarheid vertellen over zijn dopingverleden. De massale goedkeuring van de actie van Armstrong in het peloton laat een wrange smaak achter. Kozen al die renners laf voor een steunbetuiging omdat ze bang zijn voor de toorn van The Boss? Of zijn ze bang voor een man die de waarheid vertelt? De mores van het milieu zijn blijkbaar moeilijk te veranderen.

Een legertje renners was klant bij Michele Ferrari, de arts om wie de rel tussen Armstrong en Simeoni draaide. Ferrari begeleidde in 1994 Gewiss-Ballon, een van de griezeligste ploegen ooit, en verklaarde in die periode dat epo net zo gevaarlijk is als sinaasappelsap. Maar wie Ferrari beschuldigt -zoals Simeoni- zet al zijn klanten in een kwaad daglicht. Dat was de achtergrond van de wraakexpeditie van Armstrong.

Tegenover de vetes van veteranen stond de opmars van een nieuwe generatie. Cancellara, Hushovd, Pozzato en Boonen hadden met Voeckler tien dagen lang een vaandeldrager in de gele trui. Ivan Basso, pas 26 jaar, werd de revelatie in de bergen. De witte trui van de beste jongere ging naar de Rus Karpets.

Maar aan het einde werden de hoofdprijzen verdeeld door oudgedienden. Robbie McEwen (32) won zijn tweede groene trui als de beste sprinter. Richard Virenque (35) mocht voor de zevende keer de bolletjestrui aantrekken in Parijs. Lance Armstrong is met zijn 32 jaar en tien maanden een van de oudste winnaars. Armstrong won een Tour die door laf gedrag en voorspelbaarheid nooit wilde vlammen. Het zijn de anderen die zich dat mogen aantrekken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden