Total loss

Mijn eerste stukje op deze plek ging over het navullen van inktpatronen voor de printer.

Op een digitale braderie had ik mij een doe-het-zelf-inkpatronen-navulsetje laten aansmeren. Jan Vrijman maakte ooit een filmportret van Karel Appel, met de fameuze scène waarbij door een kijkgaatje te zien is hoe Appel de verf op het doek slingert. Zoiets, maar dan microscopisch, speelde zich in het binnenste van mijn printer af, toen ik alle patronen eigenhandig had nagevuld. Kwestie van schoonmaken, droog laten worden en nooit meer doen, dacht ik. Maar ook met nieuwe, officiële, peperdure patronen bleef hij vreemd doen. Uitgerekte, slingerende letterguirlandes produceerde hij, op zich best aardig om te zien, maar ongeschikt voor zakelijke correspondentie. Ik bracht hem naar de winkel. Het is bekend dat mensen in de ict-wereld een ander besef van tijd hebben dan gewone mensen, maar dat mijn printer in de anderhalf jaar dat hij op de markt is al de attentiewaarde van een stuk antiek had opgebouwd was toch even een verrassing. 'Een Canon S600...' mompelde de jongen van de winkel, terwijl hij hem voorzichtig van alle kanten bekeek, alsof het een zeldzame Etruskische pot was en hij archeoloog. Dit bleek gezichtsbedrog, wat daar stond, legde de jongen uit, was in feite helemaal niets meer waard. Ook al was het maar één onderdeeltje dat de storing veroorzaakte, opsporing en vervanging zou duurder zijn dan een nieuwe, betere printer, en dan had je nog geen nieuwe inktpatronen, terwijl die bij de nieuwe printer inclusief waren.

Ik aarzelde. Mijn elfjarige dochter keek me verwonderd aan: de conclusie was toch duidelijk? 'Wat gebeurt er nu met hem?', vroeg ik, toen de nieuwe printer afgerekend klaarstond. 'O, die gaat in de crusher', sprak de verkoper en maakte aanstalten het apparaat op te pakken. Beschermend sloeg ik mijn armen eromheen en keek hem aan.

'Dóóónt crush the printer.'

Many a true word was spoken in jest, zei Shakespeare, en zo was het ook hier. Ik kom nooit weg op feestjes en ook het afscheid nemen van objecten kost mij moeite, maar zo'n hoogwaardig apparaat, dat nog zo nieuw is, op die manier afschrijven, is dat niet het andere uiterste? We kochten een gettoblastertje voor op de kinderkamer. Na een jaar hield hij ermee op. Tja, zegt de winkel, weggooien maar.

Ik ben niet de enige die hier moeite mee heeft, valt me op. Ik hoor steeds vaker verhalen over producten en apparaten die op de vuilnisbelt belanden en eigenaren die zich daarvoor generen. De bergen afval, de verkwisting van grondstoffen, je geweten verzet zich.

Als ik Philips of Epson of

Bauknecht was lanceerde ik een Groene Lijn: apparaten die je kunt upgraden in plaats van volledig weg te kieperen als de technologie verandert, die je kunt repareren als ze kapotgaan en die je kunt recyclen als ze echt op zijn. Daar is behoefte aan. Let op marketeers: een gat in de markt. Ik voel het.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden