'Tot mijn dertigste zat ik in de wacht'

De eerste baan maakt vaak diepe indruk. Absurdist en komiek Ronald Snijders (1975) begon als redacteur bij het programma 'Surinamers zijn beter dan Marokkanen'. Met zijn programma 'One Man Show' tourt hij de komende tijd door heel Nederland. tekst roos menkhorst

"Vanaf mijn achtste wist ik dat ik komiek wilde worden. Ik was betoverd door André van Duin, en ik had de sterke overtuiging dat ik in zijn voetsporen zou treden. Toch ging ik communicatie studeren en zocht ik na mijn afstuderen naar een baan in de media. Ik dacht: als je bij de televisie werkt, word je vast ontdekt.

Ik kende toevallig iemand van het productiebedrijf IDTV. Ik belde hem op en zei: "Ik sta hier op de arbeidsmarkt, kun je mij misschien oppikken?" Het werkte. Ik kon beginnen als redacteur voor een nieuw NPS-programma: 'Surinamers zijn beter dan Marokkanen'. Het was een programma met stellingen als: Surinamers kunnen beter koken dan Marokkanen, beter dansen of zijn politieker. Die stellingen moesten vervolgens bewezen.

Het was mijn taak om gasten te vinden en de productie van zo'n uitzending te doen. Het leverde grappige voorgesprekken op. Naast mij is er namelijk ook een bekende Surinaamse fluittist die Ronald Snijders heet. Voor het programma moest ik dikwijls Surinamers bellen, dat ging zo: 'Goedemiddag, u spreekt met Ronald Snijders.' Aan de andere kant van de lijn: 'Waaaah, Ronald Snijders! Wat een eer dat u mij belt!' Ik voegde dan snel toe: 'Ik ben niet dé Ronald Snijders helaas, ik ben een witte Ronald Snijders.' Ze konden er geloof ik wel om lachen.

Tijdens een draaidag in de Bijlmer in Amsterdam kwamen ze erachter dat ik niet geschikt was als producent. Voor een uitzending met als thema 'dansen' was het idee dat er op het Bijlmerplein twintig dansende Surinamers zouden staan. Die had ik moeten regelen. Ik had van tevoren een paar mensen gebeld, en die zouden ook weer mensen meenemen. Eenmaal op het Bijlmerplein - met cameraman, geluidsman, regisseur en twee presentatoren - viel er geen dansende Surinamer te bekennen. Die dag werd duidelijk dat ik geen producerende redacteur was, meer een creatieve.

Het duurde alleen drie jaar voor ik mij realiseerde dat ik ook geen redacteur wilde zijn. Ik heb gewerkt voor 'Zo vader zo zoon', voor 'Triviant' en zelfs voor de 'Carlo & Irene Show'. Het laatste programma was 'Laat ze maar lachen' van Ron Brandsteder. Die titel ben ik als leidraad gaan gebruiken voor de rest van mijn loopbaan. Want opeens realiseerde ik mij: als je jezelf als redacteur manifesteert in televisieland, word je ook zo benaderd. Ik stapte eruit en begon voor mezelf.

Drie jaar lang had ik een dienend beroep, al die tijd had ik in de wacht gezeten. Ik dacht elke keer: mijn tijd komt nog wel. Met als gevolg dat ik tot mijn dertigste achter de schermen heb gewerkt. Aan iedereen die twijfelt over het zelfstandig ondernemerschap, zou ik dan ook willen zeggen: begin voor jezelf."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden