Tot het ophoudt

Het liedje is, in de maalstroom der dingen, al bijna weggezakt. Zo gaat dat, bij al dat kolken en bruisen; soms drijft er even iets boven, glinsterend mooi, we kijken ernaar met open mond en dan is het weer voorbij. Een herinnering nog, hooguit.

Skies are black and blue.

Thinking about you.

Here in the calm after the storm.

Ik heb me ook mee laten slepen, tijdens die halve finale van dat Eurovisie Songfestival, door het liedje, de beeldvoering, de belichting, de regie, en de gezichten van de zangers, dat van Ilse als ze water in my eyes zingt, hoe het even stralend oplichtte tegen die duisternis rondom.

He sees her smile and his heart falls out of him - maar dat zinnetje is niet uit het liedje, dat is van James Salter.

Als ik mezelf als een muziekinstrument zie, dan raakte daar. op die avond in Kopenhagen, iets in mij een snaar, en ik was niet de enige bij wie het resoneerde. Ik denk dat ik me, in die enkele seconden, gelukkig voelde. Een eenvoudig liedje, een paar akkoorden, en boem.

Ik probeer me naar dat moment terug te schrijven, maar eigenlijk gaat het me om het verdwijnen. Dagen nog zingt het in je hoofd, je neuriet de woorden voor je uit, op de fiets, of wandelend, what's the use of crying.

Tot het zomaar ophoudt.

Er was nog verzet tegen dat verdwijnen.

Afgelopen zondag waren ze in de stad. Waylon en Ilse. The Common Linnets. Een uurtje signeren bij V&D. Je kon ook met ze op de foto.

Men had daartoe een wandje opgesteld, op de bovenste verdieping van het warenhuis, het stond met de rug naar La Place toe, het restaurant. Het wandje had twee zijwanden, zodat het geheel de structuur had van een schaars gemeubileerd poppenhuis. Twee barkrukken en een statafel.

Van de krukken maakten ze geen gebruik. Waylon, met hoed en in het zwart, verschanste zich achter de statafel, met daarop flesjes water en een set zwarte Edding markers. Ilse, kort zachtleren jack, skinny jeans, rode pumps, speelde gastvrouw.

Om ze te bereiken moest het publiek een traject tussen dranghekken afleggen; aan het eind wachtten naast het tweetal een beveiliger en een medewerkster van het warenhuis die foto's maakte met de haar toegestoken mobiele telefoons.

Ilse lachte haar gulle lach, met 'hallo' voor en 'doeg' toe, terwijl de mensen zich beurtelings tussen haar en Waylon plaatsten om zich te laten fotograferen. Ouderen, jongeren, gezinnen met kinderen, allemaal doende iets van de magie voor zichzelf te bewaren. Een oudere heer toonde het resultaat op zijn gedateerd mobieltje. Ilse, bleek uitgeslagen op het zwakke venster. 'Je kunt het op de computer verbeteren,' zei de man, zijn teleurstelling bevechtend.

En er was die vrouw met dat bedrukte gezicht die tegen Ilse zei: 'Ik heb een liedje van je gedraaid op de crematie van mijn vader.' Ilse, engelachtig, boog zich bekommerd naar haar toe en wenste haar sterkte. Maar tegen het verdwijnen is geen kruid gewassen.

Ze vertrokken, na bijna twee uur, via de goederenlift. Op weg naar de Mediamarkt in Ede.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden