Tot het laatst in de geest van Provo

AMSTERDAM - De gamelan speelt - tenslotte is Hans Tuynman in Malang op Java geboren - en de tonen waaien uit over het water. Vriend en dichter Tony Briggs declameert: "This is the way the world ends, not with a bang, with a whimper."

PETER VAN DEUTEKOM

In de schaduw van de doodse pakhuizen aan de kop van de Borneokade is het koud deze ochtend, maar full-time Provo Hans Tuynman ligt in de zon opgebaard op het drijvende eilandje van zijn medestrijder van het eerste uur, anti-rookmagier Robert Jasper Grootveld. Achter de kist, aan de waterzijde een groot rieten scherm met daarop een gouden, rood omrand hart, en geflankeerd door een halfstokke rood-witblauwe en een witte vlag.

Maar Hans Tuynman heeft zich niet overgegeven, Hans Tuynman is vrij, zoals een rouwadvertentie repte.

Tuynmans vriendin vertelt de tientallen aanwezigen van de laatste fase van Hans' ziekte en zijn overlijden, en van zijn profetische waarschuwingen voor de grote vlucht van de intolerantie, "tot het laatst toe in de geest van provo" . Ontroostbaar rouwt Peter Bronkhorst boven de kist van de overledene. "Uiteindelijk gaat het om de geest, Hans" , schreeuwt hij wanhopig. "Hans Tuynman, jongen, Hans Tuynman, jezus!"

Velen zijn gekomen - vrienden van vroeger, vrienden van nu, nieuwsgierigen - om afscheid te nemen van de op 1 mei op vijftigjarige leeftijd overleden provo van het eerste uur. Hans Tuynman, man van actie, provo van de straat, die zijn 'provocaties' in '66 moest bekopen met bijna drie maanden in de cel, waar hij zijn boek 'Full-time Provo' schreef, en waarbuiten de 'Hans Tuynman moet vrij' roepende menigte uiteengemept werd.

"Was hij maar elk jaar twee maanden in de gevangenis beland, dan hadden we een Tolstoi gehad, dan hadden we een Dostojewski gehad! Maar het werd Grolsch, Grolsch, Grolsch!" oreert Kees Hoekert, op de boot ernaast, met wijdse gebaren.

Peter Hakkenberg, ook al van vroeger - provo, kabouter-raadslid - barst los in een lofzang op Hans Tuynman. Over Hans, de eerste zwaluw in de lente, over de acties, het buurtverzet, de 'ontmaskering' van de autoriteiten.

De onvermijdelijke voormalige 'rode kabouter' Julius Vischjager van de Daily Invisible maakt zich druk over het ontbreken van een politiedelegatie bij de ceremonie. "Dat zou de ultieme erkenning zijn geweest voor Hans" , kraait hij. Hij zal er voorlichter Wilting over aanspreken.

De vrienden van vroeger, ze zijn er bijna allemaal. Ook Roel van Duijn, wat laat, want hij kon het niet vinden, excuseert hij zich bij voormaligemede-kabouter Joop Peeters. Hij voegt zich bij Hans' familie op het eilandje, dat deint onder het gewicht van de mensen.

De sfeer wordt steeds opgewekter. "Ik dacht dat ik nog zijn enige vriend was" , zegt een kameraad tevreden, terwijl hij de schare overziet. De gamelan zet weer in en zelfs Peter Bronkhorst lacht.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden