Toradze gooit flink kolen op het vuur

Herhaling: vrijdagavond in De Doelen in Rotterdam, zaterdagavond in Theater aan het Vrijthof in Maastricht.

ROEL VAN DER LEEUW

Het 'Bezint eer gij begint' is aan Toradzes optreden niet besteed. Hij rent de trap af en voordat je het goed en wel beseft zit hij al midden in het eerste deel van Haydns 49ste sonate. Met onbedwingbare strijdlust knettert hij door dit allegro heen, zich om een precieze afwerking en metrisch houvast niet al te zeer bekommerend. Het snakken naar adem wordt pas in het langzame middendeel gehonoreerd, dat hij breed, zeer breed uitspint, maar in de finale gooit hij weer volop kolen op het vuur.

Zijn schitterende, rijkgekleurde toucher - in Haydn teveel als doekje voor het bloeden gebruikt - komt hem uitstekend van pas in 'Gaspard de la Nuit' van Ravel. Hoewel het fijngeciseleerde van het eerste deel, 'Ondine', nog enigzins te lijden heeft onder zijn gebrek aan ritmische exactheid, overrompelt hij in 'Le Gibert' met een demonische klankfantasie en geniet het slotdeel 'Scarbo' met volle teugen van die tomeloze energie.

De opwinding die dat laatste teweegbrengt, maakt nieuwsgierig naar het tweede deel van zijn programma, te beginnen met Liszt. De monumentaliteit van diens varaties op een thema van Bach - 'Weinen, Klagen, Sorgen, Zagen' - heeft Toradze volledig in zijn vingers. Zeldzaam geconcentreerd brengt hij dit grootse werk tot klinken, de structuur ervan even nauwlettend in de gaten houdend als de pianistische uitdagingen en de stemmigheid van het orspronkelijke thema. Groter contrast dan met de vervolgens gespeelde 'Consolation nummer 3' is nauwelijks denkbaar, maar ook dit simpel orende, peinzende stukje weet Toradze moeiteloos te treffen.

Zijn dadendrang kan de pianist vervolgens optimaal uitleven in drie delen uit 'Petroesjka' van Stravinksy. Met het notenbeeld neemt hij het niet altijd even nauw en het klankevenwicht staat ook nogal eens op springen, waardoor thema's in de knel raken; eerlijk gezegd houd je constant je hart vast of niet lang voor het einde die tien vingers volledig in de knoop zullen zijn geraakt, maar fascinerend is deze even effectvolle als puur muzikale vertolking ontegenzeglijk. Waarbij dan ook nog mag worden aangetekend dat de vaste pianostemmer van het Concertgebouw deze keer uitzonderlijk zijn best had gedaan: zelden klonk die vleugel in alle registers zo open en kleurig.

Roel van der Leeuw

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden