Topuitvoering met grote intensiteit

klassiek

Festival Oude Muziek Utrecht Ode aan de gamba ****

Muziekgenieën als Mozart en Beethoven heeft Groot-Brittannië niet gekend. En de beroemdste Britse componist, Händel, was import-Duitser. Toch is Engeland een muziekland van grote betekenis geweest. Vooral omstreeks 1600, de 'Elisabethan Age', kende het muziekleven daar een grote bloei. Dit gegeven staat dit jaar centraal in het Festival Oude Muziek Utrecht, dat als motto 'England, my England' kreeg .

Het openingsconcert vrijdagavond in de uitverkochte Grote Zaal van TivoliVredenburg werd gegeven door het wereldberoemde Hespèrion XXI onder leiding van Jordi Savall. Het programma stond in het teken van Engelse muziek voor gamba-consort.

De viola da gamba - verwant aan de vioolfamilie, maar lichter van klank - was razend populair in het zeventiende-eeuwse Engeland. In het tienkoppige consort is het elegante strijkinstrument in alle maten vertegenwoordigd, van basgamba tot en met hoge discantgamba, aangevuld met orgel, luit of gitaar en soms slagwerk.

Wat een geweldige percussionist trouwens is Marc Clos, die op gezette tijden de op zich milde strijkersklank pit gaf met uiterst elegant geroffel op tamboerijn en trom.

Het programma bestond uit korte werken van grotendeels onbekendere componisten als Alberti, Woodstock, Tye, Holborne, Ferrabosco, Brade en Jenkins. Het betrof overwegend oude dansen, doorgaans de klassieke combinatie van de gedragen pavane en de springerige gailliarde.

In de wildste dansen, zoals 'Ein Schottisch Tanz' van William Brade, was goed te horen hoe deze stijl gelieerd is aan volksmuziek. Dat werd onderstreept door het spetterende optreden van de Newcastle Kingsmen, een Engelse dans- en volksmuziekgroep die met spectaculaire zwaarddansen de aftrap van het concert had gegeven.

Aangename rustpunten en artistieke hoogtepunten te midden van de dansen waren de in vocale stijl gecomponeerde 'In nomine'-fantasieën van William Byrd en Orlando Gibbons. Niet voor niets zijn hun namen bekender dan die van bovengenoemde danscomponisten. Dat geldt ook voor John Dowland, wiens overbekende 'Lachrimae'-pavane en 'The King of Denmark's galliard' tot het beste van dit concert behoorden.

Dat de uitvoering door Hespèrion XXI absoluut top was, staat buiten kijf. Qua samenspel, met Savall niet dirigerend maar spelend op de discantgamba, was het altijd gelijk en van grote intensiteit.

Enerzijds boeiend was de homogeniteit van de programmering, maar anderzijds leidden de vele gelijkvormige dansjes tot eentonigheid. Jammer dat Savall niet een uitstapje bedacht heeft naar de gamba-fantasieën van Purcell, de barokke kroon op dit repertoire, die ook de kroon op dit concert had kunnen zijn.

Festival Oude Muziek Utrecht t/m 6 september

foto foppe schut

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden