Topsporter weet wat strijden is, dat helpt in een volgend leven als politicus

smeets in the states | Sportjournalist Mart Smeets toerde door de Verenigde Staten, op zoek naar opmerkelijke sportverhalen. Deel 4: Uitgesport? Dan maar de politiek in.

Waarom gaat een mens in de politiek? Waarom gaat een sportmens in de politiek? In de USA is het een terugkerend nieuwtje dat een met zijn sport gestopte topper in één stap richting politiek vertrok om op de golven van zijn bekendheid te scoren in het volgende leven. Sports Illustrated wijdde onlangs een artikel aan het onderwerp.


Aansprekende voorbeelden? Bill Bradley, tweemaal NBA (basketbal) kampioen met de New York Knicks en olympisch goudenmedaillewinnaar werd al op 35-jarige leeftijd een beroemd Democratisch senator. In 2000 ging hij op voor de plaats van democratische kandidaat voor het presidentschap, maar verloor in de finale van Al Gore. Nu renteniert hij en leest veel.


Jack Kemp speelde dertien seizoenen in de NFL (American Football), behaalde twee league-kampioenschappen en stapte in de politiek om een bikkelharde, extreemrechtse politicus te worden die gevoelige invloed had op de Reagan administratie. Hij werd minister van huisvesting en ontwikkeling. Waar Kemp kwam werd hij altijd herinnerd aan zijn daden als quarterback in de NFL. President Obama decoreerde hem postuum na een plotse dood op 73-jarige leeftijd.


De ex-beroepsworstelaar Jesse 'the body' Ventura werd tot verrassing van iedereen gouverneur van de staat Minnesota. De man had weinig politieke ideeën, was leider van de Reform Party en bleef vier jaar ageren tegen veel zaken. Nu luidt zijn credo: "De Democraten en de Republikeinen hebben Amerika kapotgemaakt." O ja, hij was ook nog drie jaar bodyguard voor The Rolling Stones.


Afgezien van twee ex-basketballers uit de NBA die burgemeester werden van grote Amerikaanse steden (Dave Bing in Detroit en Kevin Johnson in Sacramento) is de spoeling van mannen in de nieuwe lijst van in politiek geïnteresseerde ex-sporters erg dun geworden. Zoals collega Lindsay Schnell van Sports Illustrated zich afvroeg: "Hebben Amerikaanse vrouwen hun mannelijke collega's hier ingehaald?"


Het antwoord is neen, want hoewel er meer vrouwen dan mannen in de USA wonen en werken bestaat de Senaat voor slechts 19 procent uit vrouwen. In veel andere overheidsposities groeit het aantal vrouwen wel, maar blijven nieuwkomers gewenst. Na een onderzoek van het Women & Politics Institute werd duidelijk dat van die nieuwe groep vrouwelijke politici meer dan 25 procent afkomstig was uit de topsport.


Voorbeelden? In het Huis van Afgevaardigden huist al enige tijd Cheri Bustos. Deze Democrate uit Illinois speelde volleybal en basketbal op niveau en stapte over naar de politiek waar ze "evenveel concurrentie voelde als in haar sportleven". Ze moest hard knokken om overeind te blijven, schreef ze ooit.


Democrate Kirsten Gillibrand, New York, speelde tennis en squash voor Dartmouth en merkte ooit in The Times op: "Sport leerde me het begrip angst uit verliezen te halen."


Kelly Ayotte, Republikeins afgevaardigde uit New Hampshire, zei vaak terug te vallen op haar intense ski-competities die ze voor Penn State uitvocht. Het maakte haar politieke leven harder en doelgerichter. Ooit verloor ze de strijd om de positie van minister van defensie in de regering van Obama. Ze reageerde met de mededeling dat verliezen bij het leven hoorde, zoals in de sport. Doorgaan en jezelf verbeteren, was haar credo.


Wat dat betreft was en is de plaats van Amanda Renteria interessant. Deze ex-basketbalster en ex-softbalster van Stanford University, studeerde later door op Harvard en werd politiek actief nadat ze in 2014 de strijd om een plaats in het Huis van Afgevaardigden verloor.


Ze pakte direct door, werd eerst medewerkster van de Hillary Clinton-groep om door te groeien naar Clintons political director. Ooit fluisterde ze Clinton 'Dare to compete' in (Durf te strijden) en nadat haar baas de race voor het presidentschap had verloren, zocht Renteria al weer naar nieuwe impulsen om politiek bezig te zijn.


Na nederlagen moest een mens immers niet te lang treuren, maar teruggaan naar de trainingszaal. Dat zegt Stephanie Schriock, voorzitter van 'EMILY'S List' een organisatie die progressieve vrouwen rekruteert voor topfuncties in de maatschappij: "Politiek is lange tijd een mannenzaak geweest in de VS. Je ziet nu een verschuiving; meer vrouwen en vooral ex-atletes die gewend zijn aan het aangaan van heftige competitie, durven vaker naar voren te stappen in het politieke landschap. Ze weten dat ze leiderseigenschappen bezitten en durven de strijd aan."


Toch is er een verschil met mannen die het de afgelopen vier, vijf decennia deden. Deze teerden op hun oude roem en naam en marcheerden zo door in hun nieuwe, politieke leven. Al de vrouwen die nu in de Senaat, in het Huis van Afgevaardigden of in lagere politieke echelons een plaats willen bemachtigen, moeten harder knokken dan mannen als Ventura of ook Arnold Schwarzenegger dat ooit deden.


De ex-bodybuilder, geboren Oostenrijker, werd vrij moeiteloos gouverneur van Californië. Geholpen door zijn naam en bij zijn kiezers de herinnering aan zijn sportieve daden in het verleden.


Zo zal het de politieke dames Bustos, Ayotte, Gillibrand en Valerie Domingo niet vergaan. Hoewel? Laatstgenoemde oud-atlete werd de allereerste hoofdcommissaris van politie in de 'moeilijke' stad Orlando. Zoals ze ooit stelde: "Ik was op de universiteit een goede middenafstandloopster. Dat moet toch een goede aanbeveling zijn geweest. Ik haalde er altijd veel in."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden