Topsport is niet eerlijk

Er waren dit seizoen wedstrijden in België waar veldrijder Richard Groenendaal wild, volks en soms pijnlijk werd uitgefloten. ,,Volk dat fluit komt altijd terug'', zei oud-renner Peter Post deze week op de televisie.

Volk bij cyclo-cross komt terug. Met de stoere koppen onder petjes en mutsen, met dikke, vooral lelijke jacks aan vormeloze lijven, met authentieke kaplaarzen aan de voeten. Sigaar in de mondhoek en (na afloop van de koers) een best schuimende pint in de hand.

Mooi volk, echt volk ook. Mensen die graag door bedrog wensen heen te kijken en die de wedstrijd om de wereldtitel van afgelopen jaar in St. Michielsgestel als zodanig betitelden.

Hun eigen Sven Nijs werd er een gevangene van zijn eigen contract en moest (stalorders) de wedstrijd aan Groenendaal laten. En hun eigen Mario de Clerq werd weer een gevangene van het remmende werk van Nijs...

Ben ik nu te veel Nederlander en redeneer ik te nuchter door te stellen: wat was daar verkeerd aan? Het gaat hier om professionele sport en in die bedrijfstak werkt men met afspraken en kongsies. Dat gebeurt al honderd jaar en zal zo blijven en de betrokkenen kunnen daar mee omgaan en buitenstaanders, naar blijkt, dus niet.

Nergens ter wereld wordt 'de koers' beleefd en geleefd zoals in den Vlaanders. Men eet, drinkt en leeft met de wielersport en de renners. Nationaal verlies, zoals verleden jaar, doet dan ineens zoveel pijn dat kennis en inzicht het verliezen van primaire gevoelens zoals landseer of de affectie voor een streekrenner.

De Clerq huilend, Nijs met een stuurse kop van ingehouden boosheid vermengd met twijfel (,,Had ik dan toch niet naar dien Ollanders luisteren moeten?'') en daarboven de strak kijkende Groenendaal die zich nauwelijks realiseerde wat het vervolg op deze koers zou worden.

Want andere 'buitenlanders' werden in den Bels niet uitgefloten afgelopen maanden. Alleen hem, de wereldkampioen, overkwam dat. Hij was de vijand van het volk geworden, want hij was de gekroonde koning in het goed geregisseerde drama van Gestel en de arme, integere, hardwerkende Belgische jongens waren flink bij de neus genomen.

Het was grappig om te zien hoe de 'inner circle' verleden jaar met die hele materie omging. Gespeelde boosheid bij coaches en verzorgers, vraagtekens bij commentatoren en verslaggevers en andere volgers, terwijl het scenario toch makkelijk te lezen was.

Of? Misschien beredeneer ik het wel te rechtlijnig. Het script was namelijk goed te begrijpen. Voor insider en buitenstaander, voor crosser en kijker, voor burgers, boeren en buitenlui, dus ook voor de mensen die nu staan te fluiten.

Het feit dat Nijs ooit tekende voor dezelfde ploeg als Groenendaal werkte problemen van deze orde in de hand. Morgen, in het koude en glibberige Tabor zal een ander draaiboek gehanteerd worden. Op voorhand roept men dat de man die op kop komt te liggen en daar twee ronden voor het einde nog rijdt door de ander niet meer aangevallen zal worden. Ik heb er Nijs en Groenendaal over horen praten en hun verklaringen klonken redelijk.

De vraag is dan: is dit eerlijk? Mijn antwoord: topsport is niet eerlijk. Omdat topsport uitgevoerd wordt door mensen en de mens nou eenmaal niet eerlijk is. Wedstrijden worden gewonnen door gebruik te maken van alle voor handen zijnde middelen. Het maken van afspraken behoort daarbij. De vraag is of Nijs zal worden uitgefloten als hij, in de kampioenstrui, volgend seizoen in ons land komt rijden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden