Toppers

De herfst trad in, met windstoten en slagregens. Banken wankelden, er dreigde een crisis, en niemand wist nog wat die zou aanrichten, maar je was blij als er vijftig euro uit de automaat kwam – meer durfde je niet te pinnen.

In de kranten wemelde het ineens van de duidende hoogleraren economie en Sacha de Boer en Suzanne Bosman keken ons in hun televisiejournaals nog bezorgder aan dan anders.

Maar al die zorg en benauwenis verdampte die middag in de Spiegelzaal van het voorname Amstel Hotel. Daar, onder de kroonluchters en achter de zware draperieën, kwamen de Toppers, de meezing- en feelgood kampioenen, een persconferentie geven. Tientallen mediavertegenwoordigers waren op de uitnodiging afgekomen, even ontsnapt aan de financiële doemscenario’s waarmee ze hun publiek de laatste dagen hadden bestookt en onder stress gehouden. Het was tijd voor een kalmeringsmiddel, een sedatief, en de Toppers hadden een ’over de top’ persconferentie aangekondigd met een ’over de top’ entree. Een paardenmiddel.

Voor die entree moesten we weer naar buiten, de regen in. Bij het achterbordes van het hotel, dus aan de Amstelzijde gingen de drie zangers – Gerard Joling, René Froger en Gordon – aankomen. Er dreunde een James Bond-mix uit de op het bordes opgestelde boxen, aan de brug lichtte rood vuurwerk op en uit de neerdalende rookwolken spoten de Toppers op waterscooters te voorschijn, in hun paarsgouden glitterkostuums. De verregende pers maakte dankbaar haar opnamen, even het grijze weer, de grijze kaden en de grijze Amstel vergetend.

Was er nieuws van de Toppers? We wachtten, terug in de Spiegelzaal, gespannen de gebeurtenissen af. Jack van Gelder deed de aankondiging, net als de Toppers zo’n tijdloos geestige man, op wie elke crisis afschampt, een professional in bijzaken, en daarin heel goed.

Toen ze opkwamen, de mannen in hun gedroogde glitterpakken, weerklonk uit de zaal een applausje, de stemming zat er meteen in. Joling maakte zijn grapjes, Gordon lachte zijn lach, Froger volgde. Ze gaan ons land vertegenwoordigen op het Songfestival, volgend jaar in Moskou, en vragen het publiek om een mooi liedje voor ze te schrijven. Dat was geloof ik de boodschap. En hun weg naar Moskou zal als een reallifesoap te volgen zijn op tv. „Het wordt één grote grap, één groot feest”, zei Joling, haarfijn de tekenen van de tijd aanvoelend. En toen daarop Froger kuchte, zei hij: „Moet ik even je puffer halen?”

Gordon zwaaide intussen met een megafles wodka: „Dit is een cadeautje voor Bonnie!” „Cadeaubonnie”, zei Jack. Het trio lag in een deuk over de tafel en wij lachten allen mee, bevrijd en losgezongen van die wereld daarbuiten, verlangend naar die grote grap en dat grote feest, naar de Toppers in bontjas op het Rode Plein, in de Hummer-uitvoering van een arreslee.

We verlieten de zaal en zie, het aandeel Fortis was iets gestegen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden