Topentertainment moet kerken weer aansteken

Ze drukt zich met moeite twintig keer op. Boetedoening voor het vernielen van de kerkelijke grasmachine. De predikant, die haar deze lichamelijke straf heeft opgelegd, schreeuwt: ,,Zo daag je mensen uit om hun grenzen te verleggen in onze gemeente.'' Het duizendkoppig publiek, bijeen voor de conferentie van Willow Creek Community Church, brult van het lachen.

Van onze verslaggeefster

,,Deze predikant is volgens mij Duits en niet Nederlands of Amerikaans'', grapt Bill Hybels, hoofdpredikant van de Amerikaanse megakerk Willow Creek, na afloop van het toneelstukje. Het theater vrolijkt de eerste dag van de tweedaagse conferentie 'Bouwen aan sterke en aanstekelijke kerken' in het Musis Sacrum in Arnhem op. Zo bouw je dus geen sterke kerk als predikant, is de boodschap.

Hoe moet het dan wel? Dat vertelt Hybels graag. Communiceren is zijn refrein. Luister naar de gemeenteleden, de vrijwilligers, houdt hij de aanwezige kerkleiders voor. ,,Zonder de vrijwilligers is Willow Creek nergens.''

Hybels stichtte de Amerikaanse megakerk Willow Creek een kwart eeuw geleden uit onvrede met de bestaande kerken. Hij richtte zich in zijn nieuwe kerk op buitenkerkelijken. Dit had zo'n succes dat het bezoekersaantal, ooit begonnen met 125, steeg naar 17000.

De Nederlandse kerken, lijdend onder teruglopende ledentallen, hingen gisteren aan Hybels' lippen om zijn boodschap te vernemen. Kerken moeten om de tafel, vergaderen en plannen. Met het evangelie als achterliggende gedachte.

Theater, populaire muziek door een goede band en een schouwburgzaal als kerk zijn ingrediënten van Willow Creek. Het zijn ook de opwarmers in theater Musis Sacrum, voordat de hoofdpersoon opkomt. Met oorverdovende muziek en het afbidden van Gods zegen wordt de zaal in de stemming gebracht. Dan, onverwacht, stáát hij daar: Bill Hybels. De Amerikaanse hoofdpredikant is wat kleiner dan je denkt. Van plankenvrees heeft de beroepsentertainer duidelijk geen last. Het publiek applaudisseert en lacht op zijn aangeven, hij heeft de bezoekers in zijn zak. Op een enorm videodoek achter hem is zijn glimlach tot in de engelenbak te zien. En eerlijk is eerlijk: Het is moeilijk om niet in de ban van zijn meeslepende verhaal te raken.

,,Ja, dat is hem wel toevertrouwd'', grinnikt Klaas Zeeman (63) in de pauze. Hij bezoekt de conferentie met bijna zestig medegemeenteleden van de baptistengemeente in Hoofddorp. Voor hem is Willow Creek al langer bekend, en hij blijft onder de indruk van Hybels' optreden. ,,Heel goed.''

Een enkeling kan het rappe Amerikaans van de spreker niet helemaal volgen. ,,Wat bedoelde hij nou met dat verhaal over olijfolie?'', vraagt Maaike Gijsbertsen (20) zich af. Ze haalt opgelucht adem, als blijkt dat het bewuste verhaal slechts een inleidende anekdote van de meester was om de zaal los te krijgen, dus niet van belang voor de les. Ze is alleen gekomen, omdat niemand uit haar gereformeerde kerk mee wilde. Het aantal jongeren onder de bezoekers valt haar tegen. ,,De popmuziek aan het begin paste niet helemaal bij het publiek'', vindt ze. ,,Ik kom eigenlijk voor de werkgroepen, want wat hij net zei, heb ik al in een boek van Hybels gelezen. Maar het klopt wel wat hij zegt, alleen hoe breng je dat in de praktijk?''

Twee jonge vrouwen uit Amsterdam hadden vantevoren hun twijfels over de toepasbaarheid van de Amerikaanse technieken voor een Nederlandse situatie. Maar halverwege de dag zijn ze overwegend positief over wat ze hebben gehoord. Dat Hybels af en toe de dingen wat erg simpel voorstelt, vinden ze niet erg. ,,Soms moet je de dingen extreem stellen, om mensen wakker te schudden.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden