Vader en dochter

Toost op het leven, dat ondanks alles geleefd moet worden

Beeld Maartje Geels

Vader Max en dochter Natascha van Weezel, beiden journalist, schrijven elkaar wekelijks over wat hen bezighoudt.

Lieve papa,

Afgelopen zaterdag ging ik met mijn vriend uit eten. Omdat onze voorgenomen maandelijkse 'date night' er de laatste tijd nogal eens bij was ingeschoten, besloten we voor één keer naar een iets chiquer restaurant te gaan. We bestelden rode wijn en de sommelier schonk een klein laagje in het glas van mijn vriend om voor te proeven. Terwijl hij de vloeistof gewichtig liet rondkolken en de kelk vervolgens aan zijn lippen zette, moest ik opeens denken aan mijn oom J. Ik glimlachte en herinnerde me al die keren dat hij hetzelfde ritueel uitvoerde, waarna hij de fles terugstuurde. "Hoe durft u mij deze bocht te serveren?", riep hij dan tegen de verwarde kelner. Ik schaamde me altijd kapot als dit gebeurde en wilde zo mogelijk onder de tafel kruipen. Achteraf gezien waren dit soort avonden juist zo tekenend voor mijn eigenwijze oom. Bovendien had hij misschien wel gelijk: is het leven niet te kort om slechte wijn te drinken?

Het was niet geheel toevallig dat ik juist dit weekend aan J. dacht. Precies een jaar geleden belde mama me. Op zich is dat niet bijzonder, want een goede 'Jiddisje mamme' belt haar dochter minstens drie keer per week, ook als die dochter allang volwassen is. Maar deze keer klonk haar stem anders. Ik had meteen door dat er iets niet in orde was. "J. is ziek", zei ze. "De doktoren kunnen niets meer voor hem betekenen". Hij had kanker, overal in zijn lichaam. Het ging allemaal heel snel. Ik bezocht hem nog twee keer, daarna was hij dood.

In de weken die volgden begreep iedereen het wanneer ik afspraken afzegde onder het mom van 'familieomstandigheden'. Een gewichtig woord voor iets dat eigenlijk niet in woorden te vatten is. Toch bleek het geduld van de mensen om me heen niet eindeloos te duren. Hoewel dat me in eerste instantie woedend maakte, was het eigenlijk niet eens zo slecht, want daardoor kreeg ik geen kans om in mijn verdriet te blijven hangen.

Ik merkte dat mijn droefenis sneller dan verwacht werd ingehaald door dagelijkse beslommeringen. Al ging het gemis nooit weg. Dat zat hem in kleine dingen: de rare gewaarwording dat je iemand niet meer kan opbellen om even te kletsen, de lege stoel aan tafel tijdens de joodse feestdagen die we altijd met de familie vieren, en de flauwe moppen die daar niet langer werden getapt.

Afgelopen zaterdag stuurde mijn vriend de wijn niet terug. Hij zou zoiets veel te gênant vinden en daarnaast was de cabernet sauvignon gewoon lekker. Via een NOS-pushbericht kreeg ik een melding binnen over de terroristische aanslag in Londen, de derde terreurdaad in het Verenigd Koninkrijk in drie maanden tijd. Ik besefte dat ik blij was dat J. dit niet meer hoefde mee te maken. Net zo min als de fratsen van die rare Trump. Ik zette mijn telefoon op stil en stopte hem in mijn tasje. In plaats van het nieuws eindeloos te volgen brachten we een toost uit op J. en op het leven, dat ondanks alles geleefd moet worden.

Liefs, Natascha

 Eerdere afleveringen van deze briefwisseling leest u hier 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden