Toon solidariteit en demonstreer mee tegen de oorlog in Syrië

Vorig jaar werd de wereld opgeschrikt door de foto van het verdronken Syrische jongetje Aylan Kurdi. Plotseling kwam het leed van zovelen dichterbij.

Hierna werden veel Nederlanders vrijwillig actief om Syrische vluchtelingen te helpen. Met interesse voor schrijnende vluchtverhalen en voor de rijke Syrische cultuur. Om vervolgens vast te stellen: 'Eind goed, al goed. Richt nu jullie aandacht op een nieuw begin in Nederland.'

Dat is voor nogal wat Syriërs - terecht - een onbegrijpelijk advies. En een verkapte oproep tot loochening van de realiteit waarin achtergebleven landgenoten gevangen zitten.

Hebben Nederlanders die andere foto's niet gezien, ruim twee jaar vóór die van de kleine Aylan? Ogenschijnlijk slapende, dode kinderen op een rij - getroffen door een gifgasaanval, gepleegd door het Assad-regime? Volgen ze het nieuws eigenlijk nog? Kunnen ze 'incidenten' onderling verbinden en in een historisch kader plaatsen? Beseffen ze dat er nu opnieuw gifgas wordt ingezet?

Syriërs zijn hun land niet ontvlucht vanwege een verwoestende natuurramp (dan zou de geefbereidheid nog vele malen hoger zijn geweest!) maar vanwege een regime dat het gemunt heeft op burgers die het juist dient te beschermen.

Rusland, Iran en Hezbollah steunen dit pervers-gewelddadige regime. IS en Jabat Al-Nusra (onder andere) maken eveneens hun gruwelijke slachtoffers. En toch blijven veel Nederlanders stil. Dat zwijgen geen instemmen is, begrijpen Syriërs wel. De vijf jaar durende oorlog heeft hen tot realist gebombardeerd. Letterlijk.

Niemand verwacht dat een grote opkomst bij demonstraties tegen Assad veel politiek gewicht in de schaal zal leggen, althans niet in Damascus. Maar daarmee is demonstreren nog geen zinloze symboolpolitiek: je drukt ermee uit dat je onrecht, geweld en vernietiging niet beschouwt als een probleem dat uitsluitend de slachtoffers en hun directe naasten en/of nabestaanden aangaat.

Je bent niet slechts in geest en gemoed betrokken: je maakt tijd vrij om fysiek, dus zichtbaar en aanspreekbaar, aanwezig te kunnen zijn naast anderen die hun onmacht én hun verlangen en ideaal niet voor zichzelf willen houden.

Zo is de vreedzame revolutie in maart 2011 ook begonnen: een openlijke, zichtbare roep om vrijheid, gelijkheid en democratie. In Syrië werden de demonstraties door het regime bloedig neergeslagen - hier kunnen ze worden voortgezet. Zoals morgen zal gebeuren in Amsterdam.

Door er aan deel te nemen toon je Syrische vluchtelingen dat je hen niet alleen wilt welkom heten in hun hoedanigheid van (bijna) nieuwe Nederlander, maar dat je met hen samen wilt stilstaan bij hun verleden van veertig jaar dictatuur, manipulatie en mensenrechtenschendingen, en bij de actualiteit in hun land. Voor zover dat nog bestaat.

Iedereen weet: je hoeft niet zelf met racisme te maken te hebben om tegen racisme te ageren en jezelf en anderen te corrigeren waar je (onbedoeld) racisme bespeurt. Je hoeft geen dierenliefhebber, geen vegetariër te zijn, om toch te demonstreren tegen wantoestanden in de bio-industrie. Je hoeft niet homoseksueel te zijn om homorechten te verdedigen.

Zo hoef je dus ook geen Syriër te zijn om te willen dat er een einde komt aan het bloedvergieten in Syrië. Het is niet meer dan menselijk om je krachtig te willen uitspreken tegen alles wat overduidelijk onmenselijk of zelfs anti-menselijk is. Juist daar waar de slachtoffers het zelf nauwelijks of niet (meer) kunnen, zijn medemensen het aan hen verplicht.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden