Recensie

Toneelhuis verfrist met lichtvoetig spel vol kinderlijke verbazing

Een sober decor, maar wel met veel sneeuw.Beeld rv

Twee mannen in de sneeuw. De een zit in een blauwe fauteuil, de ander staat. Ze kletsen, babbelen, praten over wat ze allemaal graag zouden willen zijn. Kasteelspook bijvoorbeeld, die ’s nachts lekker rondspookt over de kasteelmuren. Of kinderdokter, eentje die de thermometer eerst in de honing sopt. 

Of misschien een dief, die de spullen die hij steelt aan de armen uitdeelt. Want: ‘Iedereen benijdt de medemenselijkheid, daarom is er zoveel misdaad’. De twee mannen zijn de Vlaamse theatermakers Benjamin Verdonck en Willy Thomas, hun voorstelling heet ‘Wat ik graag zou zijn als ik niet was wat ik ben’. 

Eerder maakten ze samen de pareltjes ‘313/misschien wisten zij alles’ (gebaseerd op de dierenverhalen van Toon Tellegen) en de hilarische chaosvoorstelling ‘Global Anatomy’. Ditmaal gebruikten ze het licht absurdistische werk van de Argentijnse schrijver César Bruto (pseudoniem van Carlos Wames, 1905-1984), die het perspectief van een kind gebruikte om aan te duiden wat er in zijn wereld zoal verbeterd zou moeten worden.

Tekst loopt door onder afbeelding. 

Beeld RV

Een ontwapenend universum

Verdonck en Thomas eigenden zich Bruto’s woorden toe en creëerden hiermee een volstrekt uniek, naïef en ontwapenend universum. ‘Ik zou een verrassingsuitvinder willen zijn’, vertelt Willy Thomas vol vuur. ‘Maar alles is al uitgevonden. Koeien bijvoorbeeld.’ Verdonck staat er begripvol naast. Even daarvoor vertelde hij vol enthousiasme wat hij zou doen als hij ‘hondenasielman’ was, ‘beschermer van alle honden.’ Want het is belangrijk om ‘het goede te betrachten en alle hondjes lief te hebben’.

Opvallend is dat de twee ditmaal geen overvol rommeldecor gebruiken. De voorstelling begint in het donker met een objectenspel van grote en kleine lichtgevende cirkels. Zo wordt de vervreemding al mooi ingezet: je denkt er een verhaaltje van paring en geboorte te zien, maar het verloopt toch net iets anders. Afgezien van dit staaltje visuele theaterverwondering is het decor sober. Vooraan een stoel en enorm veel sneeuw uit sneeuwmachines die erboven hangen. 

Rechtsachter een tafel waarop Verdonck met uitgeknipte tijdschriften steeds grimmiger collages maakt van mode- en oorlogsbeelden, die hij op het achterscherm projecteert. Het geheel is niet bijzonder indringend of onthutsend maar de aandoenlijk naïeve tekst en het heerlijk transparante en lichtvoetige toneelspel van de mannen maakt de voorstelling tot een verfrissende avond, vol kinderlijke verbazing en sint-bernardshonden die ‘de medemenselijkheid helpen’.

Toneelhuis - Wat ik graag zou zijn als ik niet was wat ik ben*** 

www.toneelhuis.be

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden