Tommie Christiaan maakt als Zorro de hoge verwachtingen waar

Zorro
Joop van den Ende Theaterproducties, geïnspireerd op het boek van Isabel Allende, regie: Christopher Renshaw, tournee t/m 8 januari 2012, www.musicals.nl

Seks, geweld en humor. Drie essentiële ingrediënten voor welk verhaal dan ook. Bij Zorro hebben ze dat goed begrepen. Er is seks. Althans: liefde; het kiezen tussen twee liefdes, je leven geven voor liefde, bruut afgedwongen seks én onbeantwoorde geiligheid. Bovendien siddert in de talloze flamencodansen erotiek.

Ook is er volop geweld. Ramon (die de broer is van Diego - de ware identiteit van Zorro) onderdrukt het volk. Hij laat onschuldige mensen vermoorden en knevelt zelfs zijn goedaardige vader. Er zijn degengevechten - niet heel spannend, maar goed, ze zijn er. Er vloeit bloed wanneer Zorro een 'Z' snijdt in de borstkas van Ramon. En er valt een dode: Diego's (Zorro's) leven wordt gered doordat zijn zigeunervriendin Inez de kogel met haar lijf opvangt.

Humor ten slotte, is er vooral door de bijdehante opmerkingen van Inez (Lone van Roosendaal), maar ook door het sullige gedrag van de dikke sergeant Garcia, en door de expres verwijfde acties van Diego, die daarmee de aandacht van zijn stoere alterego afleidt.

De Zorro-musical voelt geconstrueerd aan. Alle noodzakelijke elementen zitten er in. Het verhaal klopt: Diego, die ooit zijn geboortedorp verliet en zich aansloot bij zigeuners, komt terug wanneer hij van zijn jeugdliefde Louisa hoort dat zijn broer het volk terroriseert. In zijn gedaante als Zorro verslaat Diego Ramon. Het volk is bevrijd, Diego en Louisa vinden elkaar weer, en de prijs daarvoor is het leven van zijn zigeuner-ex Inez - met wie hij meer lust dan liefde kende

Dat verhaal, een soort oerversie van Batman, Superman en Spiderman, is nogal rechtlijnig en voorspelbaar. Geen diepere lagen, geen subtiliteiten, geen kunst. Alleen slim in elkaar gezet vertier. Als een rekensom, met als uitkomst een flinke omzet met dank aan massa's gewillige toeschouwers, opgewarmd door de geoliede Avro-machine: 'Op zoek naar Zorro'.

En zo zal het werken. Talloze mensen zullen echt niet teleurgesteld worden wanneer ze naar 'Zorro' komen - ook al zijn de teksten van een bedroevende simpelheid. De showsaus smeert die hiaten dicht. De daverende flamencodansen zijn oor- en oogverblindend. Vooral het voetenwerk is sterk. Er wordt met hart en ziel gezongen, gestampt, geklapt en gitaar gespeeld. De ingevoegde hits van de Gipsy Kings, zoals 'Baila Me', 'Bamboleo' en 'Djobi, Djoba' zijn aanstekelijk (dat de overige composities niet blijven hangen, vergeten we daardoor). Er is flink uitgepakt met flamboyante kostuums, met goocheltrucs en gevaarlijk brandende vlammen. En Tommie Christiaan (Diego/Zorro) bewijst met zijn charme, zijn humor, zijn flair, zijn heldere stem met een sexy rafelrandje en zijn stoere én soepele danspassen dat hij de Avro-wedstrijd terecht gewonnen heeft. Het is maar net wat je verwacht van een voorstelling.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden