Tom Waits - Real Gone

Zijn drie concerten waren binnen een kwartier uitverkocht, ondertussen sloeg de Carré-website op tilt met 900000 hits.

Tom Waits is in aantocht met zijn nieuwste, twintigste album 'Real Gone' in de koffer. De plaat is een harde dobber voor fans van het eerste ('Closing Time', '73) en tweede uur ('Swordfishtrombones', '83), een vanzelfsprekende opvolger voor Waits-watchers die hem via 'Mule variations' ('99), 'Alice' en 'Blood Money' (beide 2002) ontdekten. Het verschil zit hem in de minder op liedjes en meer op 'grooves' georiënteerde koers. Voorheen verbond Waits zijn groggy stem aan soepige walsjes, stompende hoempa en allerlei uit blues, rock en vaudeville bereide cocktails. De piano vervulde een hoofdrol, rake observaties uit de onderkant van de Amerikaanse samenleving het thema. Beide zijn 'real gone': de piano is vervangen door rudimentaire gitaarflarden, de teksten uitgefilterd tot een haast onverstaanbare klankbrij. Het bijgevoegde tekstboek biedt uitkomst. Waits verwijst in bijna ieder nummer naar de natuur die met haar 'zwarte cellofaan-hemel' en 'nachten die als een hakbijl vallen' het nocturn kroegleven hebben vervangen. Zijn percussieve klankgedichten voeren je mee op de cadans van een sjokkend paard, dan weer op het hortend ritme van een stoomtrein. 'Real Gone' overvalt je als een rauwe voodoo-seance waarin alles is teruggebracht tot zijn naakte essentie. Alsof Captain Beefheart in Tom Waits is gereïncarneerd.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden